Wrocławski Teatr Współczesny

Spektakl rekomendowany od lat 16.

Program spektaklu znajduje się TUTAJ.

Wizyta rodziny, uchodźców z Białorusi i ekipy programu telewizyjnego w domu Joanny Jachiumczuk niesie za sobą zaskakujące konsekwencje, wywołując w jej życiu istne trzęsienie ziemi. Potem, niczym u Hitchcocka, napięcie rośnie – zaczynają się intrygi, kłótnie i sięganie po radykalne pomysły.

Un-packing w reż. Katarzyny Kalwat to dystopijna opowieść, która łączy fikcję z nierozpakowaną polsko-białoruską historią. Choć twórcy osadzili akcję spektaklu w 2029 roku, to nie kryje się za tym eskapizm, tylko chęć oswojenia współczesnych lęków i obaw.

Przedstawienie powstało na podstawie sztuki Mikity Iłynczyka, dramaturga nominowanego do Paszportów Polityki 2025.

Z recenzji:

„Doskonałym pomysłem twórców (...) było zarówno umiejscowienie akcji w 2029 roku, jak i wybranie formuły programu telewizyjnego. (...) Spektakl z pogranicza teatru dokumentalnego, tak mocno osadzony w prawdziwych, historycznych, a co najważniejsze – budzących bardzo skrajne emocje wśród dzisiejszego społeczeństwa, został przez Kalwat i Iłynczyka poddany zabiegom pozwalającym na opowiedzenie całej historii z zachowaniem niezbędnego dystansu” (Katarzyna Mikołajewska, „Gazeta Wyborcza – Wrocław”).

„Na takie historie nie ma dziś miejsca w polskich mediach, nawet tych liberalnych, nie ma miejsca w polskiej szkole, polskim kościele, nie ma miejsca na historycznych konferencjach, organizowanych pod patronatem oficjalnych instytucji. Nie ma miejsca na wykpionych w spektaklu festiwalach rekonstrukcji historycznych.

Wygląda na to, że dziś na takie treści miejsce jest już tylko w teatrze (i książkach, wydawanych od czasu do czasu przez prywatne wydawnictwa) - najnowszy spektakl Katarzyny Kalwat znakomicie to miejsce wypełnia” (Przemysław Gulda dla Wirtualnej Polski).

For English see below. 

Spektakl zawiera scenę, która jest adaptacją fragmentu książki Anety Prymaki-Oniszk pt. Kamienie musiały polecieć. Wymazywana przeszłość Podlasia. 

Un-packing to koprodukcja z Teatrem Dramatycznym im. Gustawa Holoubka w Warszawie. 

A na początek 2026 roku planujemy spotkanie z Anetą Prymaką-Oniszk, autorką książki Kamienie musiały polecieć. Wymazywana przeszłość Podlasia.

Ostrzeżenia: 

spektakl porusza kontrowersyjne tematy historyczne i polityczne. W spektaklu jest scena z paleniem papierosa.

Dla grup zorganizowanych oferujemy warsztaty wprowadzające do spektaklu (prosimy o kontakt z działem edukacji: k.migdalowska@wteatrw.pl). Więcej informacji znajduje się TUTAJ.

Shooting a campaign ad to the European Parliament evolves into a talk show. What role do political refugees play in it? What will the outcome of unpacking a shameful history be? The audience will learn all about it in Un packing, directed by Katarzyna Kalwat, whose very first performance is scheduled for 14 June at the Wrocław Contemporary Theatre.

Joanna, originating from Podlasie, is a leftwing candidate for the European Parliament (Ewelina Paszke-Lowitzsch) who invites Eastern refugees to participate in her campaign ad. Marta (Marta Ojrzyńska), a journalist, really wants to help her but does not know how to get to it. Seeing this, a camera operator (Robert Majewski) gets more and more engaged in shooting the ad. It starts a snowball effect of unexpected events that confront the protagonists with long-forgotten and unprocessed topics on Polish-Belarusian history.

Un-packing is a co-production of the Wrocław Contemporary Theatre with the Teatr Dramatyczny in Warsaw. For the creators, it was crucial to produce it in cooperation with Poles and Belarusians. Migrant Mikita Iłynczyk wrote the play, and one of the roles is played by Kirył Masheka, a political refugee. We have shared historical and cultural archives with Belarusians. In the performance, we unpack them by referring to events which took place in Podlasie in 1945 when Bury’s unit murdered a group of Orthodox Belarusians.

The theme of the play is deconstruction and verification of shared history, said Katarzyna Kalwat. The production lies on the border of documentary theatre and political futurology. While writing the play, Iłynczyk used Aneta Prymaka-Oniszk’s book, Kamienie musiały polecieć (“Stones had to be flung”), and later completed it with interviews he had conducted with a Belarusian diaspora. He decided to set the performance in 2029. The dystopian form was an excuse to ask still relevant questions and to disarm the forgotten past: what shall we do not to repeat it? What does it mean to live in today’s world when everyone was a migrant at some point? How do we keep our humanity when political systems force us to take a side?

Autorem rysunku na plakacie jest Zbigniew Libera.

Projekt powstawał w ramach rezydencji artystycznej Sopot Non-Fiction, wspieranej przez miasto Sopot.