Wrocławski Teatr Współczesny

Menu główne

Wyszukiwarka

Przejdź do: FaceBook
Przejdź do: Instagram
Przejdź do: YouTube
Przejdź do: Kontrast domyślny - klasyczna wersja serwisu
Przejdź do wersji polskiej serwisu
Go to english version

Nauka chodzenia

Tadeusz Różewicz
Nauka chodzenia
Czas trwania 180 min. [1 przerwa]
Data premiery 7 października 2016
Scena Duża Scena
Miejsca numerowane
 

Opis

Nauka chodzenia w reżyserii Pawła Miśkiewicza to spektakl-wędrówka przez dramaty, prozę i poezję Tadeusza Różewicza. Reżyser zbudował spektakl z szeregu scen, często urwanych, niedokończonych, pozornie wyrwanych z kontekstu. W spektaklu aktorzy nie są przypisani do postaci. Przyjmują coraz to nowe wcielenia, krążą w przestrzeni metafor, spostrzeżeń i intuicji Poety. Przewodnikiem po życiu i twórczości Różewicza jest on sam, swobodnie krążący pomiędzy fragmentami utworów i wspomnień. Z niezwykle barwnego widowiska wyłania się obraz Poety, który po latach twórczej aktywności zamilkł – bo, jak sam pisał: „poeta poważnie myślący musi zamilknąć” – i przyglądał się światu już tylko z pewnego oddalenia. Chodził po parkach, górach, polanach we Wrocławiu, Konstancinie, Karpaczu, czasem, z właściwym sobie wdziękiem „śmiesznego staruszka” bezlitośnie kpił z naszego codziennego uwikłania w życie, z fałszywych aspiracji i autorytetów, degradacji sztuki... Sam dał świadectwo życia godne swego dzieła, ale zawsze uciekał ze wznoszonych mu przez innych pomników. Spektakl zrealizowany jest w formie przypominającej pracę nad telewizyjnym reportażem.

Realizatorzy

konsultacje literackie Maria Dębicz
scenografia Barbara Hanicka
kostiumy Hanka Podraza
projekcje wideo, światło Marek Kozakiewicz
przygotowanie wokalne Magdalena Śniadecka
asystent reżysera Grzegorz Jaremko, Marcin Kalisz, Elżbieta Kozak
inspicjentka Elżbieta Kozak

Obsada

Wokół spektaklu

Teatr Współczesny: udana "Nauka chodzenia"
Małgorzata Matuszewska, portal naszemiasto.wroclaw.pl
Pochwała konsekwencji
Jacek Wakar, "Dziennik Gazeta Prawna"
Warto się wciągnąć
Henryk Mazurkiewicz, portal kulturaonline.pl
NAUKA CHODZENIA

„trudniej dzień dobrze przeżyć, niż napisać księgę”
cytuje w swojej prozie Różewicz zdanie przypisywane Mickiewiczowi
– skądinąd ukochanemu przez poetę wieszczowi
w wypadku Różewicza, jak rzadko kiedy dzieło przenika się z życiem, życie z kolei przegląda się w dziele
to życie, wiara w człowieka... rodzi się i umiera razem z kolejnymi etapami życia poety
wojenny zamęt, odejścia bliskich, świadomość własnych słabości i ograniczeń kruszą ciągle z mozołem odbudowywany fundament
„przechodnie myślą, że kościół Mariacki stoi nienaruszony, nie widzą, że jest to wielka pryzma cegieł i kamieni
kościół leży w gruzach zniszczony w moim wnętrzu, jest spustoszoną, rozwaloną budą, jest kupą gruzu...
zapisałem się na historię sztuki, żeby odbudować gotycką świątynię
żeby, cegła po cegle, wznieść w sobie ten kościół
żeby, cegła po cegle, zrekonstruować człowieka”
za Nietzschem ogłosił śmierć Boga, śmierć poezji, a może nawet człowieka
raz tylko dał się porwać fali globalnego entuzjazmu, kiedy pierwszy człowiek postawił stopę na Księżycu w 1969 roku
„mnie się zdawało, że już wtedy, w tej godzinie, zaczął się nowy okres w dziejach ludzkości, czyli i w moich dziejach
bo ja też jestem jakaś ludzkość
że rzeczywiście zaczął się absolutnie nowy okres, nie wiem, na czym ten okres polega
bo nagle po dwóch, trzech tygodniach się okazuje, że się w ogóle nie zaczął żaden nowy okres"
zaraz zawstydził się tej naiwności, zdystansował
zresztą nie tylko od tego
wreszcie zamilkł jako poeta
„poeta poważnie myślący (w ogóle myślący) musi zamilknąć”
przyglądał się nam już tylko z pewnego oddalenia
chodził po parkach, górach, polanach
we Wrocławiu, Konstancinie, Karpaczu
czasem, z właściwym sobie wdziękiem „śmiesznego staruszka” bezlitośnie kpił z naszego codziennego uwikłania w życie
z fałszywych aspiracji i autorytetów, degradacji sztuki i wyborów Miss Trzebnicy
sam dał świadectwo życia godne swego dzieła, ale zawsze uciekał z różnych wznoszonych mu przez innych pomników
„wszyscy chorujemy i umieramy z powodu zbyt wielkiej miłości własnej, chcemy być podziwiani, jedyni
nikt nie zgodzi się być nudnym, nieciekawym, paseistycznym”
cóż więcej jeszcze nam może powiedzieć „milczący poeta”

Paweł Miśkiewicz
 
Plakaty można kupić w kasie biletowej Wrocławskiego Teatru Współczesnego lub zamówić, pisząc na adres: karolina.zuraw@wteatrw.pl [cena 10 zł]

Nauka chodzenia

Nadchodzące terminy

19 września 2019 (czwartek), godz. 18:30

20 września 2019 (piątek), godz. 18:30

Galeria zdjęć


fot. Katarzyna Pałetko

Zdjęcia z prób


fot. Adrian Jackowski

Video



Stopka

Zamknij