Elegia
Opis
Spektakl teatralny łączący prozę, poezję i pieśni polifoniczne.
Międzynarodowy zespół aktorów z Polski, Włoch i Kanady spotyka się, aby badać kruchą granicę między miłością a nienawiścią, braterstwem a konfliktem, poszukując własnego, oryginalnego języka w połączeniu aktorstwa, działania fizycznego i pracy z głosem, a także poprzez rozwijanie innowacyjnych technik dramaturgicznych. Spektakl podejmuje archetypiczny temat miłości i nienawiści wpisany w relację braterską.
Opowiadając o relacjach między jednostkami, twórcy odwołują się do idei braterstwa między narodami oraz do tego, jak łatwo może ono przemienić się w swoje przeciwieństwo — rywalizację, konflikt, bratobójczą nienawiść. W tkance monologów, dialogów, poezji i pieśni tradycyjnych Elegia bada kondycję człowieka w czasie wojny, relacje przeobrażone przez groźbę nieuchronnej śmierci, uczucia wzmocnione lub skażone przez konflikt, zapraszając do refleksji nad przemijalnością pokoju.
Śpiew polifoniczny, a w szczególności tradycyjne pieśni korsykańskie, poznane podczas wyprawy badawczej od śpiewaków Cunfraternita di u SS. Crucifissu di a Pieve di a Serra (Pianellu) oraz zespołu Tempvs Fvgit (Bastia), zostają wykorzystane jako element dramaturgiczny spektaklu, stając się jego emocjonalnym i narracyjnym motorem.
Słowa poetów Trilussy (Carlo Alberto Salustriego), Jehudy Amichaja oraz Wisławy Szymborskiej splatają się z dialogami i partiami chóralnymi zaczerpniętymi z tragedii antycznych (Ajschylos, Siedmiu przeciw Tebom; Eurypides, Fenicjanki), tworząc sieć refleksji i skojarzeń, która wzmacnia centralny temat dzieła.
Protagoniści działań scenicznych przywołują postacie Eteoklesa i Polinejkesa — synów Edypa, przeznaczonych do wzajemnego zabójstwa. Chór, stanowiący centralny element przedstawienia, jest reinterpretacją fundamentalnej figury teatru klasycznego, przetworzoną w kluczu współczesnym: jako zbiorowy głos rezonujący dialogiem, pamięcią i oporem. Będąc głosem tebańskiej polis u Ajschylosa oraz obcym, „wyalienowanym” świadkiem w Fenicjankach Eurypidesa, Chór staje się symbolem naszego głosu wobec dramatu wojny — obecności na tyle bliskiej, że słyszymy jej zgiełk poprzez media, a jednocześnie alienującej, doświadczanej jako odległa i obca.
Celem spektaklu jest stworzenie wspólnej opowieści, która odzwierciedla zbiorowe pragnienie pokojowych relacji i bliskości między ludźmi i narodami, oferując rozpoznawalne idee narracyjne oraz odniesienia ikonograficzne; jest to elegia na rzecz pokoju, wykraczająca poza wszelką retorykę przynależności czy obrony narodu; akt kulturowego oporu, który wzywa do myślenia o sobie jako o braciach, matkach i dzieciach jednej, ludzkiej polis. Teatr przyjmuje tu formę przestrzeni wspólnej refleksji, zdolnej nadać kształt angażującemu doświadczeniu, w którym wielość głosów staje się symbolem dialogu, pamięci i oporu.
Po spektaklu odbędzie się spotkanie z twórcami, stanowiące przestrzeń do wspólnej rozmowy i refleksji z publicznością.
Realizatorzy
Obsada
Joshua Doerksen, Rafał Habel-Bloodgood/Aleksandra Gronowska, Diego Pileggi
Język: spektakl w języku angielskim, włoskim i polskim, z napisami w języku polskim i angielskim
Produkcja: Fundacja Jubilo
Partnerzy: MiserArt, Areszt Śledczy we Wrocławiu
Współfinansowanie: Gmina Wrocław