Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

.Sny odciskają się na życiu?... życie określa granice snów?....

opis

Pedro Calderon de la Barca ŻYCIE JEST SNEM
[La vida es sueño]
imitacja: Jarosław Marek Rymkiewicz

reżyseria: Lech Raczak
scenografia: Bohdan Cieślak
kostiumy: Beata Wodecka
muzyka: Paweł Paluch
ruch sceniczny Maćko Prusak

asystent reżysera: Michał Szwed
inspicjentka i suflerka: Marta Giergielewicz

obsada:
Segismundo, następca tronu – Krzysztof Zych
Basilio, król Polski – Maciej Tomaszewski
Clotaldo, szef straży – Krzysztof Kuliński
Rosaura, dziewczyna – Anna Kieca
Clarín, błazen – Krzysztof Boczkowski
Estrella I, infantka – Aleksandra Dytko / Katarzyna Baraniecka [gościnnie]
Estrella II, infantka – Jolanta Solarz
Astolfo, książę Moskwy – Tadeusz Ratuszniak
Zaufana Basilia – Renata Kościelniak
Poseído / Powstaniec I – Dariusz Maj [gościnnie]
Strażnik I / Służący godny / Żołnierz – Piotr Bondyra
Strażnik II / Służący uległy / Powstaniec III – Michał Szwed
Przyboczny Astolfa / Powstaniec II – Maciej Kowalczyk
Śniąca / Duch królowej – Irena Rybicka

premiera: 19 stycznia 2013_Duża Scena
czas: 105 minut [bez przerwy]

O wystawieniu dramatu Calderona Życie jest snem myślałem od dawna. Mam pewne hobby: staram się czasami zapisywać sny. I wydaje mi się, że życie w snach bywa niekiedy bardziej fascynujące niż to na jawie. To po pierwsze. A po drugie – istnieją teorie naukowe, mówiące, że my, poznając świat, usiłując coś obliczyć, zmierzyć, opisać, dostrzec, tak mocno wpływamy na przedmiot opisu, że fałszujemy rzeczywistość. I między innymi o tym jest dramat Calderona.

Wiele lat temu reżyserowałem dla telewizji spektakl według opowieści Ijona Tichego, bohatera opowiadań Stanisława Lema. W nim również chodziło o to, że światy, które wymyślamy, mogą być bardziej fascynujące od światów, które istnieją realistycznie, że w zasadzie każdy z nas może ubiegać się o pozycję kreatora własnego świata. W przypadku Calderona chodzi o spojrzenie z drugiej strony: jak to jest – być ofiarą wykreowanego świata i wybić się na niepodległość, innych podporządkować sobie. Ten splot wydaje mi się – po pierwsze – nierozwiązywalny, co  w teatrze już samo przez się jest interesujące, a, po drugie – frapujący dla mnie osobiście.

Jest jeszcze drugi wątek, który także znajdujemy nie tylko Calderona. Jak w Królu Ubu rzecz dzieje się w Polsce – czyli nigdzie. Jesteśmy na tę Polskę tak wyczuleni, że czego byśmy nie pomyśleli pod hasłem POLSKA – fantazyjna, nierzeczywista, egzotyczna – to wszystko będziemy interpretować przez pryzmat naszej dzisiejszej rzeczywistości. Na dodatek u Calderona wszystko rozgrywa się w okolicznościach polsko-rosyjskiego konfliktu. Pojawia się problem: jak się z tego wyrwać, jak robiąc spektakl, który Hiszpan wyobraził sobie w Polsce, czyli w kraju kompletnie egzotycznym, przedstawić tę Polskę nam, teraz, dzisiaj – narażając się na nieuniknione polemiki. Ponieważ konflikt polsko-rosyjski wymyślony w XVII wieku będzie nieustannie przenosił się w nasze czasy. Jak to się da rozwiązać – tego wolę nie opowiadać, ale wydaje mi się, że to bardzo zabawny i bardzo komiczny wątek w dramacie Calderona.

A zatem: wątek o snach, które odciskają się na życiu i życiu, które określa granice snów jest poważny i może być tragiczny. Z drugiej strony – rzeczywistość, w której to się dzieje, jest – mam wrażenie – nieodparcie komiczna. I ten splot także wydaje mi się frapujący. [Lech Raczak]
                                                                                                              

sponsorem spektaklu jest Piwiarnia Warka

plakat

Zycie jest snem

kup plakat

wideo

 

SPOT:

 

TRAILER:



prasa

RECENZJE:

Życie jest snem Calderona we Wrocławskim Teatrze Współczesnym
Małgorzata Matuszewska, Gazeta Wrocławska"
czytaj więcej...

Życie jest snem wariata
Marcin Szewczyk, portal dlaStudenta.pl
czytaj więcej...

Życie jest snem w Polsce, czyli w cieniu Smoleńska
Magda Piekarska, Gazeta Wyborcza - Wrocław"
czytaj więcej...

Sen o życiu czy życie we śnie?
Karolina Micuła, portal TuWroclaw.pl
czytaj więcej...

Recenzja Grzegorza Chojnowskiego
Radio Wrocław
czytaj więcej...

Recenzja Dagmary Chojnackiej
Radio Wrocław
czytaj więcej...

Życie jest snem we Wrocławskim Teatrze Współczesnym
Dorota Olearczyk, PIK
czytaj więcej...

Ani to życie, ani sen...
Katarzyna Mikołajewska, portal e-splot 
czytaj więcej...

Ile można śnić?
Bronisław Tumiłowicz, Przegląd"
czytaj więcej...

Bądź pokorny, może tylko śnisz...
Karolina Obszyńska, magazyn internetowy Teatralia"
czytaj więcej...

 

PRZED PREMIERĄ:

Rozmowa Grzegorza Chojnowskiego z Lechem Raczakiem, Radio Wrocław Wieczór z Kulturą"
czytaj więcej...

Rozmowa Agaty Saraczyńskiej z Lechem Raczakiem, Gazeta Wyborcza - Wrocław"
czytaj więcej...

Rozmowa Małgorzaty Matuszewskiej z Lechem Raczakiem, Gazeta Wrocławska"
czytaj więcej...

Polskie Radio, program II, Wybieram Dwójkę"
czytaj więcej...

portal PIK Wroclaw
czytaj więcej...

portal dlastudenta.pl
czytaj więcej...

portal O.pl
czytaj więcej... 

 

realizatorzy

 

Lech Raczak – reżyser, dramaturg, autor scenariuszy teatralnych, teatrolog, współzałożyciel Teatru Ósmego Dnia [1964]. W latach 70. i 80. kierownik artystyczny i reżyser wszystkich przedstawień tego zespołu. W latach 1995-98 dyrektor artystyczny Teatru Polskiego w Poznaniu, od 1993 r. do 2012 r. był też dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Malta w Poznaniu. Od 2003 r. jest wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Współpracuje jako reżyser z niezależnymi zespołami w Polsce [Sekta, Asocjacja 2006, przedstawienia dla Centrum Kultury Zamek i Festiwalu Malta] i we Włoszech [Basho w Modenie, Arca w Katanii, Aenigma w Urbino, Uqbar w Weronie]. Reżyseruje w teatrach dramatycznych [Teatr Polski w Poznaniu, Teatr im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie, Teatr Studio w Warszawie, Teatr Miniatura w Gdańsku i Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy, z którym jest aktualnie najbliżej związany]. Zrealizował blisko 60 przedstawień, jest autorem scenariuszy większości z nich. Kilka przedstawień Lech Raczaka zostało zarejestrowanych dla telewizji. Teksty teatrologiczne publikowane były w Polsce, USA, we Francji, Niemczech, Wielkiej Brytanii i we Włoszech.

Bohdan Cieślak – architekt wnętrz, scenograf, rysownik, wykładowca Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, gdzie prowadzi własną pracownię scenografii. Od 1994 r. zrealizował blisko 30 scenografii w teatrach dramatycznych, tańca, animacji i TV. Najbliżej związany z reżyserem Lechem Raczakiem,  z którym zrealizował takie spektakle jak: Orbis Tertius [Teatr Sekta], Edmond [Teatr Polski w Poznaniu], Zona, Dziady i Czas terroru [Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy]. Tworzył też scenografie dla Teatru Współczesnego  w Szczecinie, Teatru Nowego w Łodzi, Polskiego Teatru Tańca i Teatru Animacji w Poznaniu, Teatru Studio w Warszawie i innych. Laureat nagrody za scenografię do spektaklu Zona na Ogólnopolskim Przeglądzie Małych Form Teatralnych „Kontrapunkt” w Szczecinie [2005]. Ponad 300 jego szkiców i projektów scenograficznych znajduje się w zbiorach Centrum Scenografii Polskiej w Katowicach [oddział Muzeum Śląskiego].

Ewa Beata Wodecka – scenograf, projektantka kostiumów teatralnych, absolwentka wydziału architektury Politechniki Wrocławskiej. W latach 70. i 80. współpracowała z Międzynarodowym Festiwalem Teatru Otwartego Bogusława Litwińca, później – z Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu. W latach 1985-90 w Zakopanem współtworzyła Teatr Witkacego. Na początku lat 90. pracowała z Julią Wernio we Wrocławskim Teatrze Współczesnym. W 1993 r. otrzymała Grad Prix festiwalu „Klasyka Polska” w Opolu za scenografię do Historyi o chwalebnym zmartwychwstaniu pańskim Mikołaja z Wilkowiecka w reżyserii Piotra Cieplaka, z którym pracowała potem przez wiele sezonów. Projektowała także scenografie i kostiumy do spektakli Krzysztofa Kopki, Pawła Kamzy, Jacka Orłowskiego, Jacka Głomba, Lecha Raczaka, Waldemara Krzystka, Jurija Krasowskiego, Marjorie Hayes, Andrzeja Dziuka i Macieja Masztalskiego. W 1997 r. przez kilkunastu krytyków została uznana za najlepszego scenografa sezonu w plebiscycie miesięcznika „Teatr”. Przy projektach plastycznych pracowała także z malarzem Tadeuszem Brzozowskim i scenografem Andrzejem Majewskim.

Paweł Paluch – muzyk. W latach 80. członek grupy muzycznej Reportaż; później grupy Targanescu. W latach 1987-2007 związany orkiestrą Filharmonii Poznańskiej. Przez kilka lat pracował jako muzyk - instrumentalista w kabaretowych spektaklach teatru Cinema z Michałowic. Równolegle realizował nagrania muzyczne dla radia, telewizji, filmu, a od ponad 10 lat – wyłącznie dla teatru. Od 5 lat związany z zespołem Footsbarn Trevelling Theatre. Od 2000 r. tworzy muzykę do spektakli Lecha Raczaka.

Maćko Prusak – aktor, choreograf. W połowie lat 90. zadebiutował jako mim we Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego i był związany z tym teatrem aż do 2005 r. Od 2003 r. zajmuje się tworzeniem choreografii i ruchu scenicznego w teatrze dramatycznym. Na stałe współpracuje z Janem Klatą. We Wrocławskim Teatrze Współczesnym zagrał, jak dotąd, role w Pietruszce [reż. M. Jarnuszkiewicz, 2000], Kasparze [reż. B. Wysocka, 2009] oraz w Nakręcanej pomarańczy [reż. J. Klata, 2005] i własnym projekcie Klaus der Grosse [2010]. Jest twórcą ruchu scenicznego m. in. w Lochach Watykanu [reż. J. Klata, 2004], w spektaklach K. Meissner: Balladyna [2006], ...np. Majakowski [2008], Białe małżeństwo [2010]. Otrzymał Grand Prix Nurtu Off 31. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu za swój pierwszy autorski spektakl Klaus der Grosse [2010]. Laureat Nagrody Kulturalnej wrocławskiej „Gazety Wyborczej” WARTO [2010].

strefy kontaktu

 

'wtw://strefy_kontaktu_sen

 

 

27 stycznia 2013
Spotkanie z Lechem Raczakiem, reżyserem spektaklu Życie jest snem i zespołem aktorskim. 
Prowadzenie: Tatiana Drzycimska.

 

11 lutego 2013
Spotkanie z Krzysztofem Globiszem, odtwórcą roli Segismunda w spektaklu Życie jest snem w reżyserii Jerzego Jarockiego [Stary Teatr w Krakowie, 1983]. 
Prowadzenie: Beata Guczalska.

 

20 kwietnia 2013
wtw://strefy_kontaktu_nowe horyzonty 
Projekcja filmów Elizo moje życie Carlosa Saury [1977], Sny Akira Kurosawy [1990], Dyskretny urok burżuazji Luisa Bunuela [1972]
Spotkanie z Lechem Raczakiem, reżyserem spektaklu Życie jest snem.
Prowadzenie: Magda Podsiadły



 

  

 

 

   

 ©2013 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
tv
facebook
bilety
Follow Us