Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Cierpliwi, jeśli w danym momencie nie widzą, wiedzą, że jest to tylko moment niewidzenia a nie granice widzenia.

opis

 niewidzialny chłopiec

Tymoteusz Karpowicz NIEWIDZIALNY CHŁOPIEC

 

Oto członkowie trzech pokoleń zamożnej rodziny spędzają towarzyski wieczór z Doktorem i Służącą. Spotkanie zostaje zakłócone przeczuciem obecności tytułowego „niewidzialnego chłopca”, który staje się milczącym partnerem dyskusji lub słuchaczem monologów prowadzonych przez wszystkich bohaterów. W potoczystych słowotokach ukrywają się prawdziwe emocje, lęki i obawy uczestników spotkania. Towarzyski small talk przekształca się w gonitwę tyrad, które zagłuszyć mają dojmującą obecność Niewidzialnego Chłopca.

Dramat rozgrywa się w postawach, gestach, dźwiękach, bo tylko w ten sposób można próbować podjąć dyskurs z nieobecnym bohaterem. Odsłania się w nich główny problem sztuki – kwestia indywidualnej odpowiedzialności za kształt świata, w którym rzeczy już dawno przeważyły nad ideami. Opisywany przez Karpowicza ustrój, ufundowany na obietnicy dostatku i sytego spokoju, skutecznie rozbrajający wszelkie próby oporu, w zaskakujący sposób koresponduje z sytuacją kreowaną współcześnie przez neoliberalną wersję kapitalizmu.


2 szary ciemniejszy NO PHOTO1 szary ciemniejszy4 szary ciemniejszy
bilety
miejsca
nienumerowane   
godzina
80 min.

bez przerwy
duza scena szary
Scena na Strychu

prapremiera: 14 lutego 2015    

 

 

realizatorzy:

 

reżyseria: Weronika Szczawińska

muzyka: Krzysztof Kaliski

scenografia i kostiumy: Natalia Mleczak

asystent reżyserki: Krzysztof Boczkowskii

nspicjentka, suflerka: Katarzyna Krajewit

 

obsada:

 

Ojciec – Jerzy Senator

Matka – Ewelina Paszke-Lowitzsch

Dziadek – Zdzisław Kuźniar

Syn – Mariusz Bąkowski

Córka – Anna Kieca

Doktor – Krzysztof Boczkowski

Służąca – Jolanta Solarz-Szwed

oraz Krzysztof Kaliski

 

wokół spektaklu

Traktat o konformizmie i tęsknocie za buntem
Witold Mrozek, Gazeta Wyborcza"
czytaj więcej...

 

 

Dobra prapremiera sztuki Tymoteusza Karpowicza – Niewidzialny chłopiec w wysmakowanej formie
Małgorzata Matuszewska, Gazeta Wrocławska"
czytaj więcej...

 

 

Rewolucja trwa przez cały czas
Jarosław Klebaniuk, portal natemat.pl
czytaj więcej...

 

 

WSPÓŁCZESNY W FORMIE!
Karolina Okurowska, portal Teatr dla Was
czytaj więcej...

 

 

Mowa dźwięków, czyli rodzinna psychoakustyka
Klaudia Muca, portal Teatrdlawas.pl
czytaj więcej...

 

 

 

linia4

 

Współczesna lektura Niewidzialnego chłopca, niepublikowanego i niewystawianego dotąd utworu dramatycznego Tymoteusza Karpowicza, wywołuje szczególny efekt niesamowitości. Tekst napisany w roku 1968, silnie związany ze społecznymi i historycznymi realiami swojego czasu, wydaje się w niezwykły sposób rezonować z kluczowymi problemami czasów obecnych, jak gdyby przekraczając bariery dat i ustrojów, antycypując rozpoznanie pola wspólnego dla pozornie sprzecznych ze sobą ideologii: pola, w którym polityczność cofa się pod presją konsumpcji. 
Oto członkowie trzech pokoleń zamożnej rodziny, której studiujące dzieci przeżyły ostatnio „unikalny rok – jedenastomiesięczny” [to znaczy pozostały nietknięte wypadkami Marca’68], spędzają towarzyski wieczór z Doktorem i Służącą. Spotkanie zostaje zakłócone przeczuciem obecności tytułowego „niewidzialnego chłopca”, który staje się milczącym partnerem dyskusji lub raczej słuchaczem solilokwiów prowadzonych przez wszystkich bohaterów. Pretekstowa fabuła dramatu błyskawicznie ulega załamaniu, terenem akcji staje się właściwy Karpowiczowi lingwistyczny żywioł, mocno osadzony w naukowym i erudycyjnym dyskursie, dzięki któremu fragmenty prac słynnych rewolucjonistów i aktywistów mieszają się z fragmentami wywodów astrofizycznych czy mineralogicznych.

Język podporządkowany jest tu jednak szczególnemu wezwaniu etycznemu – problemowi indywidualnej odpowiedzialności za kształt świata, w którym rzeczy już dawno przeważyły nad ideami. Opisywany przez Karpowicza ustrój, ufundowany na obietnicy dostatku i sytego spokoju, skutecznie rozbrajający wszelkie próby oporu, w zaskakujący sposób koresponduje z sytuacją kreowaną współcześnie przez neoliberalną wersję kapitalizmu. Powidoki peerelowskiego systemu i wydarzeń Marca ’68 staną się w przygotowywanym przedstawieniu punktem wyjścia dla scenicznych rozważań o możliwości podjęcia jakiegokolwiek zaangażowania w społeczeństwie, gdzie „wielkie i małe improwizacje już nieraz zagnały nas w ślepy zaułek”, a obietnica posiadania „radia tranzystorowego, trąbki Mertensa, cygar hawańskich i prezerwatyw francuskich” nieustannie ściera się z przekonaniem, w myśl którego „rewolucję trzeba robić każdego dnia, podczas jedzenia, podczas mówienia, podczas miłości”.

Weronika Szczawińska we Wrocławskim Teatrze Współczesnym przygotowała w 2013 roku prapremierowe realizacje innych tekstów Tymoteusza Karpowicza: słuchowiska Dźwiękowy zapis doliny transmitowanego przez Radio Wrocław oraz zdarzenia teatralnego według poematu Odwrócone światło.

 

trailer

zdjęcia z prób


fot. Sabin Kluszczyński

realizatorzy


Weronika Szczawińska – reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni. Absolwentka Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Reżyserię studiowała w warszawskiej Akademii Teatralnej. W końcu 2014 obroniła doktorat w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Od sezonu 2014/2015 kierownik artystyczny Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu. Nominowana do Paszportów „Polityki” 2015.

Zrealizowała spektakle: Nie-pamięć – część tryptyku Wyzwolenie – Próby na podstawie tekstu Stanisława Wyspiańskiego, reż. Adam Wojtyszko, Weronika Szczawińska, Wawrzyniec Kostrzewski [Teatr Polski w Warszawie, 2007]; Jackie. Śmierć i księżniczka Elfriede Jelinek [Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie, 2008]; Zemsta Aleksandra Fredry [Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2009]; Noże w kurach Davida Harrowera [Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie, 2010]; Białe małżeństwo Tadeusza Różewicza [Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, 2010]; Moja pierwsza zjawa Sławomira Mrożka [Teatr Łaźnia Nowa w Krakowie, 2011]; Jak być kochaną Agnieszki Jakimiak [Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie, 2011]; Kamasutra. Studium przyjemności według autorskiego scenariusza pisanego z Bartoszem Frąckowiakiem [Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2011]; Źle ma się kraj według autorskiego scenariusza pisanego z Mateuszem Pakułą [Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy, 2012]; Re//Mix Zamkow: 2 albo 3 rzeczy, które o niej wiem Agnieszki Jakimiak [Komuna Warszawa, 2012]; Re-wolt Anny Wojnarowskiej [Europejskie Centrum Solidarności i Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Gdańsk-Warszawa, 2012]; Artyści prowincjonalni [Teatr Powszechny w Łodzi, 2013]; Geniusz w golfie [Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, 2014]; Teren badań: Jeżycjada [Centrum Kultury Zamek w Poznaniu i Komuna Warszawa, 2014] – trzy ostatnie spektakle zrealizowane na podstawie tekstów Agnieszki Jakimiak.

W ramach cyklu Wielkopolska: Rewolucje przygotowała spektakl Dzieci Jarocina śpiewają Retrojutro.
Współautorka i dramaturżka projektów: W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z Innych [reż. Bartosz Frąckowiak, Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu 2011] oraz Komornicka. Biografia pozorna [reż. Bartosz Frąckowiak, Hobo Art Foundation, Scena Prapremier In Vitro w Lublinie, Teatr Polski w Bydgoszczy 2012]. Zrealizowała z Krzysztofem Kaliskim dźwiękową instalację Monologi Feniksany, na wystawie Anny Baumgart Zaśpiewajcie, niewolnicy [Galeria Bunkier Sztuki w Krakowie, 2014]. W 2014 zrealizowała z nim i Piotrem Wawrem jr projekt rezydencyjny Człowiek z wysokiego zamku w poznańskim Centrum Kultury Zamek. Kuratorka w międzynarodowym programie Identity.Move! [platforma badawcza tańca współczesnego we wschodniej Europie, 2013-2015]. W sezonie 2005-2006 aktorka warszawskiego Studium Teatralnego. Autorka cyklu wykładów Scena powidoków. Pamięć w teatrze [Instytut Teatralny w Warszawie, 2009]. Współpracowała z pismami poświęconymi kulturze i sztuce: „Dialog”, „Didaskalia”, „Teatr”, „ResPublica Nowa”, „Ha!art”, „Dramatika”, „Widok”.

Wyróżnienia za reżyserię: Zemsty [II nagroda Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-teatr, 2010], Jak być kochaną [nagroda Jury Społecznego na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach, 2012]; za dramaturgię W pustyni i w puszczy. Z Sienkiewicza i z Innych wyróżniona Nagrodą Marszałka Województwa Dolnośląskiego [2012). Wraz z innymi twórcami spektaklu Komornicka. Biografia pozorna otrzymała wyróżnienie w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej (2012). 

linia4

Natalia Mleczak – scenografka, dyrektor kreatywna, wykładowczyni. Absolwentka Intermediów na poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych. Autorka kreacji scenograficznych do teledysków Moniki Brodki, Kasi Nosowskiej, Myslovitz; odpowiedzialna za oprawę wizualną Free Form Festival oraz warszawskiego Festiwalu „Niewinni Czarodzieje". Współpracowała z Vogue Homme Japan oraz Wallpaper, a także większością polskich magazynów ilustrowanych; zbierała doświadczenie zawodowe na planach filmowych. Przedmiotem jej zainteresowań jest interdyscyplinarność sztuk oraz działania w przestrzeni publicznej. Jeśli chodzi o prace w teatrze, ostatnio przygotowała scenografię do Geniusza w golfie Agnieszki Jakimiak w reż. Weroniki Szczawińskiej [Stary Teatr w Krakowie, 2014] i Murzynów Jeana Geneta w reż. Igi Gańczarczyk [Teatr Polski w Bydgoszczy, 2015].

linia4

Krzysztof Kaliski – kompozytor i gitarzysta, twórca muzyki teatralnej i filmowej [Heavy mental, reż. Sebastian Buttny, 2012] oraz projektów dźwiękowych, kurator. W teatrze współpracował m.in. z Pawłem Wodzińskim, Moniką Pęcikiewicz, Iwoną Pasińską, Marcinem Liberem, ale najczęściej z Bartoszem Frąckowiakiem i Weroniką Szczawińską. W 2012 otrzymał wraz z nimi wyróżnienie w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za spektakl Komornicka. Biografia pozorna. Był autorem koncepcji muzycznej prapremierowych wystawień tekstów Tymoteusza Karpowicza, które Weronika Szczawińska przygotowała w 2013 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym: słuchowiska Dźwiękowy zapis doliny, zdarzenia scenicznego Odwrócone światło.

 

250 lat logo 400Spektakl bierze udział w Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa” realizowanego z okazji obchodów 250-lecia teatru publicznego w Polsce. Konkurs organizuje Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego.

www.klasykazywa.pl

 

Konkurs na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej „Klasyka Żywa” organizowany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego jest jednym z najważniejszych wydarzeń realizowanych dla uczczenia przypadającego w 2015 roku jubileuszu 250-lecia teatru publicznego w Polsce.

Celem Konkursu jest wzmocnienie obecności polskich tekstów klasycznych w repertuarach współczesnych teatrów, nagradzanie najciekawszych interpretacji dawnej literatury, a także wspieranie po­szukiwań zapomnianych dzieł przeszłości, zasługujących na istotne miejsce w zbiorowej pamięci.

W Konkursie biorą udział zarówno projekty przedstawień, jak i gotowe realizacje polskich tekstów powstałych przed końcem roku 1969, tj. rokiem śmierci Witolda Gombrowicza. Najciekawsze projekty wybrane w pierwszym etapie Konkursu otrzymały dofinansowanie na realizację ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wyboru dokonała Komisja Artystyczna składająca się z wybitnych znawców teatru i dramatu. W etapie drugim Jury ocenia gotowe przedstawienia, zarówno te powstałe na podstawie projektów rekomendowanych przez Komisję Artystyczną, jak i inne, mające premierę między 26 września 2013 roku a 31 sierpnia 2015 roku.

MKiDN   Instytut Teatralny

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety