Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

opis

 

pl slajder panna nikt

 

Tomek Tryzna PANNA NIKT
reż. Paweł Passini

 

„Kiedy czytałem PANNĘ NIKT jako szesnastolatek – mówi Passini – czułem, że ktoś nareszcie podjął ze mną prawdziwy dialog o moim dojrzewaniu, problemach, lękach i pytaniach, które sobie zadaję. Ta książka mną wstrząsnęła. Dziś czytam ja jako historię o tym, jak to jest żyć na bagnach, mieć dom bez fundamentów. Uważam, że Tryzna stworzył jedną z najciekawszych diagnoz czasu transformacji, że pisał o dojrzewaniu w makro-skali, o stanie, kiedy jeden system wartości runął, a w jego miejsce nie powstaje żaden inny. Ta transformacja trwa”.

Paweł Passini

 

Książka Tomka Tryzny Panna Nikt ukazała się w 1994 roku i stała się jednym z największych i najgłośniejszych wydarzeń literackich tamtych lat zarówno w wymiarze czytelniczym, medialnym jak i krytycznoliterackim. Autorem entuzjastycznej recenzji powieści był Czesław Miłosz, który pisał o niej: „Pierwsza prawdziwie postmodernistyczna polska powieść […] Autor potężnie nabija się z czytelników i czytelniczek, zwłaszcza tych poniżej czterdziestki, pozwalając im zyskać poczucie wyższości nad miotaniem się i gaworzeniem istot niedojrzałych, po to, żeby nagle wpędzić bezpiecznych w niepokój: przecież to my, to nasz światopogląd, co z tego, że dziecinnie uproszczony, kiedy ten sam i nie ma na horyzoncie żadnych innych przekonań”. Powieść sfilmował w 1996 roku Andrzej Wajda.

 

W scenariuszu wykorzystano wiersz Aleksandry Karpiuk Ja tam stoję oraz tekst Małgorzaty Lempart, licealistki z Wałbrzycha.

 

2 szary ciemniejszy NO PHOTO4 szary ciemniejszy1 szary ciemniejszy
godzina
180 minut
[1 przerwa]
bilety
miejsca

numerowane
duza scena szary
Duża Scena

prapremiera: 20 maja 2017
       
26 maja piątek 19:15 kup bilet pomaranczowy
27 maja sobota 19:15 kup bilet pomaranczowy
28 maja niedziela 18:15 kup bilet pomaranczowy

 

 

realizatorzy:

obsada:

   
scenariusz: Artur Pałyga Marysia | Królowa - Katarzyna Pietruska [gościnnie]
scenografia: Zuzanna Srebrna Kasia - Aleksandra Karpiuk [gościnnie]
kostiumy: Elbruzda Ewa - Milena Staszuk [gościnnie]
muzyka: Łukasz Wójcik* Nikt | Wysoki Pan | Okularnik - Krzysztof Boczkowski
światło: Katarzyna Łuszczyk Brat | Pimpuś | Astrolog | Jeden z Panów - Maciej Kowalczyk
wideoprojekcje: Maria Porzyc | Agnieszka Waszczeniuk Babcia | Kobieta - Beata Rakowska
inspicjentka: Elżbieta Kozak Szkapa | Klaudia - Jolanta Solarz-Szwed
asystenci reżysera: Elżbieta Kozak | Krzysztof Boczkowski  Mama Marysi | Ochmistrzyni - Irena Rybicka
| Anna Wolszczak [PWST Wrocław] | Filip Jaśkiewicz  Tata Marysi | Mnister - Krzysztof Kuliński
[Uniwersytet Wrocławski] Siostra | Zosia | Magda - Maria Kania
  Wychowawczyni - Ewelina Paszke-Lowitzsch
  Pedagog szkolny | Lustro | Słońce | Facet | Ambasador - Jerzy Senator
* [Królestwo Umarłych Godzin: Justyna Antoniak | 
Łukasz Wójcik. Partia skrzypiec: Olga Kunicka]
Ziębiński | Brat Ewy | Michał-Majkel - Michał Szwed
  Tadziu | Kawczak | Książę - Marcin Łuczak
  Dżigi - Przemysław Kozłowski
  Tata Ewy | Minister Wojny - Maciej Tomaszewski
  Mama Ewy - Renata Kościelniak
  Mama Kasi - Zina Kerste

wokół spektaklu

 

Powieść Tomka Tryzny Panna Nikt nosi podtytuł Tajemnicza powieść o dojrzewaniu, a kiedy ją kupiłem i (jednym tchem) przeczytałem, doszedłem do wniosku, że ten podtytuł powinien być uzupełniony ostrzeżeniem: „tylko dla dorosłych”, a nawet: „tylko dla czytelników po czterdziestce”, czyli wieku, w którym niegdyś wolno było pobożnym Żydom czytać księgi Kabały – napisał Czesław Miłosz. […] – Pierwsza prawdziwie postmodernistyczna polska powieść – taką wydaje mi się Panna Nikt – jest postmodernizmem alla polacca, czyli wbrew pozorom dużo w niej historyczno-społecznej troski. Autor potężnie nabija się z czytelników i czytelniczek, zwłaszcza tych poniżej czterdziestki, pozwalając im zyskać poczucie wyższości nad miotaniem się i gaworzeniem istot niedojrzałych, po to, żeby nagle wpędzić bezpiecznych w niepokój: przecież to my, to nasz światopogląd, co z tego, że dziecinnie uproszczony, kiedy ten sam i nie ma na horyzoncie żadnych innych przekonań. Niepokój – jak kiedy dziecko przychodzi do rodziców i powiada: „przecie sami tak zachowywaliście się, tego uczyliście”. Co prawda tamto wydawało się jakieś barwniejsze, bardziej wykwintne, bo własne, a tu nagle takie, jak oglądane oczami innych.

[Czesław Miłosz „Życie na wyspach”, Wyd. ZNAK, Kraków 1997].

 

 

Panna Nikt - rewelacja Wrocławskim Teatrze...
Małgorzata Matuszewska
czytaj więcej...
  "Panna Nikt" we Współczesnym
Dorota Olearczyk, portal pik.wroclaw.pl
czytaj więcej...
     
Poruszająca Panna Nikt
Magda Piekarska, "Gazeta Wyborcza"
czytaj więcej...
  Bóg w nogach łóżkach
Jarosław Klebaniuk, portal Teatrdlawas.pl
czytaj więcej...
     
Dialog o Pannie Nikt
Magda Piekarska, Grzegorz Chojnowski, Radio Wrocław
posłuchaj...
   
     

 

pannanikt5

NADWRAŻLIWCY - Rozmowa z Pawłem Passinim

 

Tatiana Drzycimska: W programie spektaklu przywołany został fragment jednej z wypowiedzi wybitnego polskiego psychologa, prof. Kazimierza Dąbrowskiego: "Bądźcie pozdrowieni, psychoneurotycy! Za to, że macie czułość w nieczułości świata, niepewność w pewności. Za to, że tak często odczuwacie innych jak siebie samych, za to, że czujecie niepokój świata, jego bezdenną ograniczoność i pewność siebie...".


Paweł Passini: Niezwykle trudno jest mówić o dorastaniu i przemianie. Ale co można zrobić innego, niż o tym opowiadać, niż wsłuchiwać się w głosy tych nadwrażliwców. I to właśnie próbujemy robić. Próbujemy zanurzyć się w ten szalony świat okresu dojrzewania i we wszystkie ślepe uliczki, które się w nim pojawiają.


T.D.: Spektakl toczy się na pochyłej platformie w kolorze cementu z gigantyczną rozpadliną w kształcie obrysu ciała.


P.P.: Na scenie mamy coś w rodzaju osuwiska ziemi, to jest jak szkody górnicze. Nagle, nie wiadomo dlaczego, ziemia się rozstępuje. Wiemy, dlaczego ziemia się osunęła – jednak uczestnicy wydarzeń nie dopuszczają tego do świadomości. Opowiadamy historię w ten sposób, że w pierwszej scenie jesteśmy już po wszystkim, zaczynamy od końca. A potem próbujemy iść krok w krok za Marysią Kawczak i całe jej życie rozgrywa się na krawędzi tej ziejącej rozpadliny, która musiała być w niej już wcześniej – bo przecież to, co narosło w tej dziewczynie, nie wydarzyło się minutę przed skokiem. Odliczamy czas wstecz, zadajemy pytania o szkołę, o religię, o rodzinę. Czy którakolwiek z tych instancji mogła Marysię uratować? Czy to było tak, że ona prześliznęła się przez sito o zbyt dużych oczkach? Czy gdyby to sito było gęstsze, gdyby ta piecza, którą sprawują nad młodymi ludźmi nauczyciele, dom, kościół, była większa – czy to by się zdarzyło?

Mówimy w spektaklu o dylematach, które kończą się skokiem. Nastoletnia dziewczyna wzięła na ręce niewidomego braciszka i skoczyła. Co z tym zrobić? Z jednej strony – podobno jest tak, że kiedy gazety zaczynają pisać o samobójcach, to zawsze przybywa samobójców. A drugiej strony – czy mamy udawać, że tego nie ma? Wydaje mi się, że teatr może o tym rozmawiać. Nie wiem, czy pamiętasz, że kiedy kończyliśmy w 2014 roku pracę nad spektaklem „Bramy raju” na Ukrainie zaczynał się Majdan. Teraz, od kilku dni, wszyscy mówią o samobójczej śmierci Polki w Egipcie. W realnym życiu dzieje się dokładnie to samo, co w pierwszej scenie spektaklu „Panna Nikt” – jednej z tych, które napisał autor scenariusza Artur Pałyga – jej nauczyciele, koleżanki i koledzy z klasy, ich rodzice – zadają sobie pytanie „kto jest winien?”. Samobójstwo zawsze jakimś odpryskiem obwinia wszystkich, którzy są najbliżej, promieniuje, jest wydarzeniem zmieniającym na długie lata naszą percepcję.

T.D.: Relacje dzieci i rodziców to jeden z tematów tego spektaklu.

P.P.: Jak rozmawiać z nastolatkami? Paradoks polega na tym, że z jednej strony chciałoby się być totalnie otwartym, słuchać, być, towarzyszyć. A z drugiej strony – i w tym spektaklu wielokrotnie to powraca – kiedy człowiek ma „naście” lat, to szuka partnera do sparringu, kogoś, kto powie NIE, kogoś z kim się można spierać, mocować. Rośnie pokolenie, które ma coraz więcej swobody, a rodzice nie wiedzą, gdzie są granice tej swobody. To nie jest tak, że oni na coś dzieciom pozwalają. Większość życia dzieci odbywa się w przestrzeni, do której rodzice nie mają w ogóle żadnego dostępu. Nie rozumieją jej zasad. Dzieci uczą swoich rodziców, jak korzystać z różnych zabawek. To one mogą wprowadzić w swój świat, ale często robią to wyłącznie na własnych zasadach. Dorosłemu przychodzi wtedy na myśl, że wprawdzie ma kontakt z czymś, co jest treścią życia jego dziecka, ale jest to dla niego kompletnie niedostępne – jak hieroglify.

 

trailer

 

 

realizatorzy

 

Paweł Passini  – reżyser teatralny, kompozytor. Jeden z prekursorów nurtu teatru interaktywnego w Polsce. Założyciel pierwszego na świecie teatru internetowego neTTheatre. Absolwent Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. Wcześniej studiował na Uniwersytecie Warszawskim filozofię i kulturoznawstwo. Jako spektakl dyplomowy zrealizował Dybbuka Szymona An-skiego [Teatr Nowy w Poznaniu, 2004]. Związany z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych „Gardzienice” i Instytutem Grotowskiego we Wrocławiu. Pracował m.in. w: Izraelu, Finlandii, USA, Indiach, Grecji, we Włoszech, na Cyprze. W karierze ma także epizody aktorskie. Wyreżyserował m.in. Zbrodnię z premedytacją Witolda Gombrowicza [Teatr Miejski w Gdyni, 2004], Klątwę Stanisława Wyspiańskiego [2004] i Ifigenię w Aulidzie Eurypidesa [2005] [Teatr im. Kochanowskiego w Opolu], Artaud – Sobowtór i jego teatr wg własnego scenariusza [Teatr Studio w Warszwie, 2011] i Amszela Kafkę [współautorstwo z Tomaszem Gwincińskim, Teatr Polski we Wrocławiu, 2006]. 1 sierpnia 2008 r. w Muzeum Powstania Warszawskiego przygotował Hamleta 44 Magdy Fertacz i Artura Pałygi. W 2007 r. na scenie krakowskiej Łaźni Nowej powstało autorskie Odpoczywanie – pierwszy spektakl pokazywany na żywo w Internecie. Również w 2007 r. zrealizował z Teatrem Chorea z Łodzi spektakl Sczeźli! wg tekstów Tadeusza Kantora. 

Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, laureat Złotych Masek za Ifigenię w Aulidzie Eurypidesa i Słownik Chazarski – Dzieci Snów Milorada Pavicia, Nagrody Głównej XXIX Opolskiego Festiwalu Konfrontacje Klasyka Polska za reżyserię Klątwy Stanisława Wyspiańskiego oraz Nagrody im. Konrada Swinarskiego za Morrison/Śmiercisyn Artura Pałygi [Opolski Teatr Lalki i Aktora, 2013]. Swoje autorskie spektakle Turandot [neTTheatre w Lublinie, 2009] oraz Kukła. Księga Blasku prezentował na FRINGE Festival w Edynburgu, gdzie otrzymał nagrody Herald Angel i Total Theater Award. Oprócz pracy artystycznej ze swoim zespołem prowadzi także działalność laboratoryjną i dydaktyczną, m.in. międzynarodowy projekt badań nad technikami aktorskimi w tragedii antycznej „Dynamika Metamorfozy” realizowany przez Stowarzyszenie Artystów „Bliski Wschód” z Lublina i Instytut Grotowskiego we Wrocławiu.

 

linia4

 

Artur Pałyga – pracuje jako dramaturg w Teatrze Śląskim w Katowicach. W 1989 r. został dziennikarzem. Dorabiał, jako pomocnik zbrojarza, sprzątacz wagonów oraz instruktor gry na gitarze. Przez kilka lat był aktorem w grupie teatralnej Heliotrop. Pisał, redagował i rozrzucał w mieście zin kulturalny „Lunapark". Zdobywał nagrody za reportaże, wyuczył się zawodu nauczyciela muzyki, a następnie skończył polonistykę na UJ i nie skończył studiów doktoranckich, ponieważ intensywnie zajął się pisaniem dla teatru. W 2005 roku napisał musical dla klubu osiedlowego pt. Guma balonowa. Następnie wygrał konkurs na sztukę o Bielsku-Białej, którą w 2006 roku zadebiutował na teatralnej scenie w bielskim Teatrze Polskim. Jego sztuki dwukrotnie zdobyły Grand Prix festiwalu Raport w Gdyni: Żyd [reż. Robert Talarczyk, 2008] oraz Wszystkie rodzaje śmierci [reż. Paweł Passini, 2009]. Ostatni taki ojciec [reż. Łukasz Witt-Michałowski] oraz Nieskończona historia [reż. Piotr Cieplak] zwyciężyły w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej [2009 i 2012], a spektakl Tato [reż. Małgorzata Bogajewska] na podstawie jego sztuki otrzymał na tymże konkursie nagrodę za reżyserię w 2015 r. Jego teksty reżyserowali także: Piotr Ratajczak, Joanna Lewicka, Paweł Łysak, Jan Klata, Grażyna Kania, Wojciech Faruga, Agata Kucińska, Tomasz Wygoda, Aneta Groszyńska. Paweł Passini za reżyserię jego tekstu pt. Morrison/śmiercisyn otrzymał Laur Konrada. Artur Pałyga w 2013 roku zdobył Gdyńską Nagrodę Dramaturgiczną za sztukę pt. W środku słońca gromadzi się popiół. Sztuka ta w w 2014 roku miała prapremierę w krakowskim Teatrze Starym w reż. Wojciecha Farugi, a następnie zrealizował ją Wrocławski Teatr Lalek w reż. Agaty Kucińskiej. Czytania jego sztuk odbywały się we Francji, w Niemczech, Rosji, Hiszpanii i na Ukrainie. W roku 2014 roku premiera Żyda odbyła się w Budapeszcie. W 2015 Aneta Groszyńska zrealizowała na podstawie Żyda spektakl telewizyjny.

W ostatnich latach regularnie prowadził zajęcia literackie dla osób niepełnosprawnych stowarzyszeniu Teatr Grodzki. Ponad dziesięć lat pisał felietony do pisma „Przyjaciel Pies". Wydał książkę z reportażami z Białorusi pt. Kołchoz imienia Adama Mickiewicza, a reportaż o sex-czatach z „Dużego Formatu" Mariusz Szczygieł umieścił w antologii reportażu polskiego. W Teatrze Śląskim prowadzi Szkołę Lokalnych Opowieści. W Teatrze Powszechnym w Warszawie wspólnie z Małgorzatą Sikorską-Miszczuk stworzył Pracownię Podejrzanych Praktyk Teatralnych. Jego sztuki tłumaczono na język niemiecki, angielski, francuski, rumuński, czeski, ukraiński, rosyjski, węgierski, kataloński, bułgarski.

 

linia4

 

Elbruzda – z wykształcenia filozof i projektantka odzieży. Jej fascynacja teatrem rozpoczęła się w trakcie studiów, gdy występowała na scenach teatrów amatorskich. Mieszka w Lublinie, gdzie współpracuje z tamtejszymi teatrami. Jako kostiumograf zadebiutowała w 2007 roku spektaklem Pool – no water w reż. Łukasza Witta-Michałowskiego. Od tamtej pory stworzyła kostiumy do takich spektakli jak: Zwierzątka małe zwierzenia, Kukła, księga blasku, Ala ma sen, Kryjówka i scenografie do spektakli Bieguny, Znak Jonasza, Pudełko, Requiem oraz Dybbuk [reż. Paweł Passini], Sen nocy letniej, Ekspedycja Mrożek, Lublove [reż. Joanna Lewicka], Szkoła Żon [reż. Łukasz Witt-Michałowski] oraz Miasto Dada. Miasto gada. Chór [reż. Daniel Adamczyk]. Współpracowała także przy wielu produkcjach Teatru Centralnego w Lublinie, dla którego tworzyła kostiumy. W 2010 roku otrzymała nagrodę w konkursie Off Fashion w Kielcach za kolekcję El sueno de la raison, a w 2013 roku pierwszą nagrodę na festiwalu scenografów i kostiumografów Vizuart 2013 w Rzeszowie za kostiumy do spektaklu Bracia Karamazow w reż. Janusza Opryńskiego.

 

linia4

 

Katarzyna Łuszczyk – reżyserka światła. Studiowała na wydziale Wiedzy o Teatrze w Akademii Teatralnej w Warszawie i na wydziale Polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Na stałe związana z Nowym Teatrem Krzysztofa Warlikowskiego, od 2002 roku jest jego stałą asystentką m.in. przy spektaklach: Dybuk , Krum, Anioły w Ameryce, (A)pollonia, Koniec, Opowieści afrykańskie według Szekspira, Kabaret Warszawski, Francuzi prezentowanych w ponad pięćdziesięciu teatrach na całym świecie.

Wyreżyserowała światła do ponad sześćdziesiąt przedstawień w teatrach w Warszawie [Polonia, Narodowy, TR Warszawa, Polski, Och-Teatr, Ateneum, Collegium Nobilium, Nowy Teatr], Łodzi [im. Jaracza, Wielki], Krakowie [Stary im. Słowackiego, Opera, Małopolski Ogród Sztuk], Wrocławiu [Capitol, Polski, Współczesny], Poznaniu [Nowy, Opera], Opolu [im. J. Kochanowskiego, Teatr Lalki i Aktora] oraz w Polskim w Bydgoszczy.

Stale współpracuje jako projektant oświetlenia z Muzeum Powstania Warszawskiego w Warszawie. Jako reżyser światła współpracowała m.in. z Agatą Dudą-Gracz [19 spektakli], w tym Rewizor. Według Bobczyńskiego we Wrocławskim Teatrze Współczesnym, 2011], Pawłem Pasinnim, Małgorzatą Bogajewską, Krystyną Jandą, Bogusławem Lindą, Szymonem Kaczmarkiem, Claudem Bardouil, Markiem Kalitą, Renate Jett, Anną Seniuk, Andrzejem Domalikiem, Redbadem Klijnstrą, Przemysławem Wojcieszkiem, Marcinem Liberem, Wiktorem Rubinem, Michałem Borczuchem, Jackiem Poniedziałkiem, Łukaszem Kosem i Agnieszką Glińską.

W 2015 r. była przewodniczącą jury festiwalu Tanec Praha, przyznając nagrodę za najlepsze światła w spektaklach teatru tańca w Pradze. Prowadziła kurs mistrzowski w Ołomuńcu w Czechach i Sao Paulo w Brazylii.

 

linia4

 

Maria Porzyc – absolwentka ASP we Wrocławiu, z wykształcenia projektantka ceramiki. Od 2008 r. jej głównym polem działania są nowe media. W swojej pracy wykorzystuje wideo, rysunek [także rysowanie „na żywo” podczas spektakli] oraz animację. Często łączy różne techniki w obrębie jednego obrazu. Autorka scenografii multimedialnych do ponad czterdziestu spektakli, od monodramów po operę, oraz oprawy wizualnej koncertów zespołu Tatvamasi i Chóru Polin. Współpracuje z neTTheatre, Strefą Wolnosłową, Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea, Muzeum Polin i Instytutem Teatralnym.

Projekcje do spektaklu Morrison/Śmiercisyn w reż. Pawła Passiniego zostały wyróżnione na XX Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek SPOTKANIA w Toruniu, współrealizowany przez nią spektakl The Hideout / Kryjówka zdobył Grand Prix na festiwalu Kontrapunkt w Szczecinie [2015]. W tym samym roku była nominowana do prestiżowej nagrody artystycznej Złota Maska za multimedia do spektaklu Niedziela w parku z Georgem w reżyserii Andrzeja Bubienia. We Wrocławskim Teatrze Współczesnym stworzyła projekcje do spektaklu Bramy raju [reż. Paweł Passini, 2014].

 

linia4

 

Zuzanna Srebrna – scenografka, kostiumografka, rzeźbiarka, twórczyni instalacji. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie [rzeźba, scenografia]. Trzykrotnie otrzymała Złotą Maskę w kategorii scenografia, przyznawaną przez Marszałków Województwa Śląskiego i Opolskiego za scenografie do spektakli w reż. Pawła Passiniego: Dziady [Teatr Lalki i Aktora im. A. Smolki, 2016], Morrison/Śmiercisyn [Teatrze Lalki i Aktora im. A. Smolki, 2014] oraz Słownik Chazarski [Teatr im. Kochanowskiego w Opolu, 2013]. Na XIX MFTDiM Korczak nagrodzona za scenografię do spektaklu The Hideout /Kryjówka. Spektakl trzymał także nagrodę publiczności na Festiwalu Klamra w Toruniu oraz Grand Prix festiwalu Kontrapunkt 2015 w Szczecinie. Był również pokazywany w Tijanjin Grand Theater oraz w Harbin Grand Theater w Chinach. Scenografia do Morrisona/Śmiercisyn otrzymała wyróżnienie na XX Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Lalek SPOTKANIA w Toruniu.

Jest autorką scenografii wystawy stałej Soria Moria w Europejskim Centrum Bajki w Pacanowie [2017], instalacji Marzenia w ramach FFOL w Opolu [2016] oraz scenografii do gry miejskiej Syreny w Warszawie reż. G. Tyler [2015]. W 2010 studiowała w Stambule, gdzie zrealizowała performance Eglen Eylem, w ramach Stambuł Europejską Stolicą Kultury 2010. W latach 2010–2011 współpracowała z Akademią Teatralną w Warszawie, tworząc scenografię i kostiumy do spektakli dyplomowych oraz egzaminów reżyserskich.

Ważniejsze realizacje teatralne: w reżyserii Joanny Grabowieckiej – Gry ekstremalne [Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2013] oraz Most nad doliną [Teatr im. Fredry w Gnieźnie, 2014]; w reżyserii Pawła Passiniego – Halka [Teatr Wielki w Poznaniu, 2015], Dziady [Opolski Teatr Lalki i Aktora, 2015], The Hideout / Kryjówka [neTTheater, Lublin [2014], Wanda [Narodowy Stary Teatr w Krakowie, 2013],  Morrison/Śmiercisyn [Opolski Teatr Lalki i Aktora, 2013], Kukła. Księga blasku [neTTheater, premiera na Edinburgh Fringe Festiwal, 2012], Tragedie Antyczne [Teatr im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, 2012], Słownik Chazarski [Teatr im. Kochanowskiego w Opolu, 2012], Artaud. Sobowtór i jego teatr [Teatr Studio w Warszawie, 2011] oraz w reżyserii Przemysława Jaszczaka – O dziewczynce, która podeptała chleb [Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu, 2017].

 

linia4

 

Agnieszka Waszczeniuk – absolwentka Wydziału Animacji Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Reżyser filmów animowanych. Specjalizuje się w technice animacji sypanej paloną kawą oraz animacji rysunkowej. Swoje realizacje pokazywała na ponad 50 festiwalach filmów animowanych w Polsce i za granicą, m.in. MFF Etiuda&Anima [Polska], PISAF 2014 [Korea Południowa], Primanima 2015 [Węgry], Tricky Women 2017 [Austria]. Filmografia: Śledziowo, czyli fenomen podlaskiej egzystencji [2016], Ślady ulotne [2016], Niebo nade mną [2015], Kokieteria, czyli jak kobiety uwodzą [2014], Ty tu bywasz [2013]. Współpracowała m.in. z teatrami Wierszalin w Supraślu, im. Bogusławskiego w Kaliszu, wykonała szereg animowanych czołówek dla kabaretu Fair Play Crew. Otrzymane stypendia: 2015/2016 Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za Wybitne Osiągnięcia, 2015/2016 Stypendium Prezydenta Miasta Białegostoku, 2017 Stypendium twórcze z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 

 

 

Dofinansowano ze środków 
Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego:

logo MKiDN

 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety
Follow Us