Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

często podchodziłem do lustra i wypróbowywałem, jak wyglądałaby moja twarz, twarz zwycięzcy

INTERNET fot Bartek Warzecha T DSC1183

Ingrid Lausund SKRZYWIENIE KRĘGOSŁUPA. WIECZÓR DLA OSÓB Z WADĄ POSTAWY

Bandscheibenvorfall. Ein Abend für Leute mit Haltungsschäden

przekład Paweł Adamski

w spektaklu wykorzystano fragmenty sztuki Hysterikon Ingrid Lausund w przekładzie Karoliny Bikont

 

opis

  

Sztuka rozgrywa się przed DRZWIAMISZEFA oddzielającymi sanktuarium, w którym zapadają najważniejsze decyzje i ważą się losy pracowników. To właśnie DRZWISZEFA są świadkiem nieustającej walki pracowniczej o „uścisk dłoni prezesa”, kolejny szczebel kariery albo spektakularny upadek. W sieci intryg, koalicji biurowych i prywatnych potyczek zmieniają się granice przyzwoitości, a słowo „kariera” wyzwala w bohaterach cechy, o które się nawet nie podejrzewali. Czy właśnie taka jest cena sukcesu w wyścigu szczurów i czy warto ją zapłacić?

 

 

dymek2 szary ciemniejszy NO PHOTO4 szary ciemniejszy1 szary ciemniejszy
godzina
130 minut
[100 minut + 20 minut przerwy + 30 minut]
bilety
miejsca

numerowane
duza scena szary
Duża Scena

prapremiera polska: 11 marca 2017 

 

realizatorzy

 

reżyseria: Natalia Sołtysik

dramaturgia, opracowanie muzyczne, projekcje wideo: Krzysztof Ogłoza

scenografia i kostiumy: Agnieszka Roszkowska

reżyseria świateł: Paulina Góral

współpraca scenograficzna: Mateusz Mirowski

inspicjentka: Justyna Bartman-Jaskuła

 

obsada

 

Kretzky - Tomasz Orpiński

Hufschmidt - Jerzy Senator

Schmitt - Aleksandra Matlingiewicz [gościnnie]

Kristensen - Beata Rakowska

Kruse - Marek Kocot [gościnnie]

Mama - Maria Kania

Papa - Maciej Tomaszewski

Presti - Marcin Łuczak

Hipersprzątająca - Zina Kerste

 


wokół spektaklu

 

Maska, w której żyje
Magda Piekarska, "Gazeta Wyborcza. Wrocław"
czytaj więcej...

 

Skrzywienie kręgosłupa nie boli od razu
Agnieszka Kołodyńska, portal Wroclaw.pl
czytaj więcej...

 

Skrzywienie kręgosłupa - mentalne odpadki i tona śmiechu
Michał Derkacz
czytaj więcej...

 

 

 

 

trailer

 

 

 

sesja foto

 

 

fot. BTW photographers Maziarz Rajter

 

zdjęcia ze spektaklu

 

 

fot. Bartek Warzecha

 

 

realizatorzy

 

Natalia Sołtysik – absolwentka filmoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i Wydziału Reżyserii Dramatu Akademii Teatralnej w Warszawie. Zadebiutowała w warszawskim Teatrze Współczesnym bardzo dobrze przyjętym spektaklem Szafa wg Yukio Mishimy [2007], gdzie wyreżyserowała też Historię miłosną wg Jean-Luca Lagarce'a [2010]. W Teatrze Współczesnym w Szczecinie wyreżyserowała Dziewczynę na kanapie Jona Fossego [2012], spektakl prezentowany na Festiwalu KONTRAPUNKT w Szczecinie i na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. W 2013 r. w tarnowskim Teatrze im. Ludwika Solskiego zrealizowała Konstelacje Nicka Payne'a, a we Wrocławskim Teatrze Współczesnym spektakl Walentina. The Last Human Dog na podstawie książki noblistki Swietłany Aleksijewicz Czarnobylska modlitwa. Kronika przyszłości.

 

linia4

 

Ingrid Lausund – studiowała aktorstwo i reżyserię w Theaterakademie Spielstatt w Ulm, w 1991 otrzymała dyplom oraz etat reżyserski i aktorski w Ravensburger Theater, gdzie zrealizowała trzydzieści inscenizacji. Od 1999 r. Lausund jest profesorem gościnnym w Mozarteum w Salzburgu, od 2000 r. pracuje w Deutsches Schauspielhaus w Hamburgu, dla którego napisała i wystawiła Die Unsterblichen [Nieśmiertelni, 2000], Hysterikon [2001], Skrzywienie kręgosłupa [Bandscheibenvorfall, 2002]. W ostatnich latach napisała wiele sztuk. Hysterikon wystawiony w 2006 r. w Teatrze Polskim w Poznaniu był pierwszą inscenizacją dramaturgii Lausund na polskich scenach. Od 2011 roku pod pseudonimem Mizzi Meyer pisze scenariusze do serialu TV  Der Tatortreiniger. Mieszka w Bretanii i Berlinie.

 

linia4

 

Agnieszka Roszkowska – aktorka, scenograf, kostiumograf, absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, na stałe związana z Teatrem Dramatycznym w Warszawie, współpracująca z Narodowym Starym Teatrem w Krakowie oraz warszawskimi teatrami Rozmaitości, Studio, Stara Proch-OFFnia i IMKA. Grała m.in. w przedstawieniach Jerzego Jarockiego [Faust], Krystiana Lupy [Julia – teatr TV, Wymazywanie, Mewa/Reza, Persona. Marilyn, Miasto snu], Agnieszki Glińskiej [Opowieści o zwyczajnym szaleństwie, Lulu na moście, Pippi Pończoszanka], Pawła Miśkiewicza [Płatonow, Całopalenie], Aleksandry Koniecznej [Dwunastu małych Murzynków], Remigiusza Brzyka [Wodzirej], Michała Borczucha [Leonce i Lena], Michała Kmiecika [Kto zabił Alonę Iwanowną], Roberta Wilsona [Kobieta z morza], Oskarasa Koršunovasa [Miarka za miarkę]. Jest autorką scenografii i kostiumów do spektakli Zimne dziecko Mariusa von Mayenburga [reż. Krzysztof Ogłoza, Studio Teatralne Koło Warszawa], Wandalska opowieść [reż. Jacek Papis, Muzeum Historyczne w Legionowie].

Na XXIX Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu otrzymała nagrodę za monodram Bajka o dorastaniu Krzysztofa Bieleckiego [reż. Grzegorz Stawiak], za rolę Sylwii w Opowieściach o zwyczajnym szaleństwie Petera Zelenki [reż. Agnieszka Glińska, Teatr Dramatyczny w Warszawie] była nominowana do Feliksa Warszawskiego za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą.

 

linia4

 

Krzysztof Ogłoza – aktor, pedagog, od 2003 roku związany z Teatrem Dramatycznym w Warszawie, gdzie współpracował m.in. z Pawłem Miśkiewiczem, Andriejem Moguczim, Grażyną Kanią, Michaelem Marmarinosem, Agnieszką Glińską, Marcinem Liberem. Pracował również z Robertem Wilsonem, dwukrotnie wziął także udział w warsztatach Krystiana Lupy - ich efektem był spektakl „Poszerzenie pola walki” w reż. Tomasza Węgorzewskiego w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Gościnnie gra w Teatrze Imka Tomasza Karolaka i Teatrze Scena Prezentacje w Warszawie.

W Teatrze Telewizji debiutował w spektaklu Pasożyt w reż. Marcina Wrony. Pracował następnie m.in. z Izabellą Cywińską [Dotknięcia, 2002, Bar Świat, 2003], Olgą
Lipińską [Krakowiacy i górale, 2006], Krzysztofem Zaleskim [Słowo honoru 2007]. Zagrał w wielu filmach, m.in.: Układ zamknięty Ryszard Bugajskiego [2013], Chcę się żyć Macieja Pieprzycy [2013] oraz Drzazgi [2008], Ki Leszka Dawida [2011], Żurek Ryszarda Brylskiego [2003], Wróżby Kumaka Roberta Glińskiego [2005], Jak żyć Szymona Jakubowskiego [2008], Wichry Kołymy Marleen Morris [2008], Oda do radości Anny Kazejak [2005] i Człowiek magnes Marcina Wrony [2001].

Odznaczony przez Rektora Akademii Teatralnej Nagrodą im. Prokuratorskich „za twórcze osiągnięcia i podtrzymywanie etosu artysty”. W 2011 r. nominowany do nagrody Złota Kaczka w kategorii „najlepszy aktor” za rolę Anta w filmie „Ki” w reż. Leszka Dawida Na XII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu [2012 r.] wyróżniony za rolę w spektaklu Kto zabił Alonę Iwanowną w reż. Michała Kmiecika. W 2014 r. otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania.

 

linia4

 

Mateusz Mirowski – scenograf teatralny, absolwent Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na kierunku Architektura Wnętrz oraz działającej przy wydziale Pracowni Scenografii, a także studiów doktoranckich na kierunku Sztuka Mediów. Od początku studiów związany z wrocławską PWST. Autor, współautor i realizator licznych opraw scenograficznych do przedstawień studenckich Wydziału Lalkarskiego, Aktorskiego oraz Reżyserii Dramatu. Od 2015 roku, zatrudniony jako adiunkt w Katedrze Scenografii ASP, prowadzi pracownię Projektowania Scenografii Teatru Lalek. Realizuje scenografie, kostiumy i lalki teatralne, projekcje multimedialne do spektakli oraz projektuje plakaty i inne formy identyfikacji wizualnej przedstawień i wydarzeń kulturalnych. Współpracuje z teatrami dramatycznymi i lalkowymi w kraju i za granicą, m.in.: z Teatrem Polonia w Warszawie, Lubuskim Teatrem w Zielonej Górze, Teatrem Rozrywki w Chorzowie, Zdrojowym Teatrem Animacji w Jeleniej Górze, Teatrem Gdynia Główna, Open Window Theatre w Bergen [Norwegia], jak również z lokalnymi fundacjami i grupami teatralnymi.

 

linia4

 

Paulina Góral – absolwentka wydziału Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej. Asystentka reżyserki światła Felice Ross przy spektaklach Mariusza Trelińskiego [Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie], Grzegorza Jarzyny [TR Warszawa] oraz Kabarecie warszawskim Krzysztofa Warlikowskiego [Nowy Teatr w Warszawie]. Jako samodzielny reżyser światła zrealizowała od 2011 roku 16 spektakli. Współpracowała m.in. z teatrami: TR Warszawa, Studio i Ateneum w Warszawie, Powszechnym w Łodzi, Nowym w Poznaniu, Warszawską Operą Kameralną, Współczesnym w Szczecinie. W 2015 roku zrealizowała z reżyserką Barbarą Wiśniewską Baby Doll [Teatr Studio] i Nic się nie stało [Teatr Ateneum], a także światła do spektaklu Nie trzeba w reż. Kamili Michalak we Wrocławskim Teatrze Współczesnym.

 

linia4

 

Paweł Adamski – aktor, autor przekładów opowiadań Funny van Danena oraz sztuki Ingrid Lausund Skrzywienie kręgosłupa…. Absolwent Wydziału Lalkarskiego PWST we Wrocławiu. Zadebiutował w Teatrze Norwida w Jeleniej Górze. Współpracował m.in. z teatrami Horzycy w Toruniu, Szaniawskiego w Wałbrzychu, Cinema w Michałowicach. Odbył teatralne podróże po Izraelu i Japonii, grał w teatrach niemieckich. Obecnie pracuje w Teatrze Współczesnym w Szczecinie.

 

logo ADITPrawa autorskie reprezentuje w Polsce
Agencja ADiT Elżbieta Manthey

 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety