Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

to nieprzyzwoite, żeby o szabrze ludzie tak łatwo zapomnieli

2 Szaberplac fot NataliaKabanow

Szymon Bogacz SZABERPLAC, MOJA MIŁOŚĆ

opis

 

Szaberplac to tętniące życiem miasto w mieście!
Szaberplac to bezustanna bitwa pod Grunwaldem!
Szaberplac to największa kupa dziadów na największej kupie gruzu w Europie!

 

W 1945 roku na wrocławskim Szaberplacu odbywała się wielka wymiana dóbr pochodzących z opuszczonych domów. Po wojennej zawierusze proceder ten nie był oceniany jednoznacznie. Z jednej strony oburzał, jako kradzież, z drugiej – traktowany był jako element walki z niemiecką okupacją i prawo do wojennego łupu.

 

W spektaklu Tanji Miletic, w obozie przejściowym spotyka się grupa wojennych uchodźców. Nie ma znaczenia skąd pochodzą, jakiego konfliktu są sprawcami lub ofiarami. Tu i teraz opowiadają historie, w których bohaterem jest Instynkt Szabru. Szaber przyjmuje tutaj różne oblicza – wynika z konieczności, żądzy posiadania, jest narzędziem upokorzenia i sposobem na życie.
Bośniacka reżyserka nie daje jednoznacznej odpowiedzi, „kto” i „kiedy”. Uniwersalizuje problem, gromadząc na scenie bohaterów, którzy w rzeczywistości nie mogliby się ze sobą spotkać.

2 szary ciemniejszy NO PHOTO4 szary ciemniejszy1 szary ciemniejszy
godzina
80 minut
[bez przerwy]
bilety
miejsca

nienumerowane
duza scena szary
Scena na Strychu

prapremiera: 29 września 2017
       

 

realizatorzy:

obsada:

   

reżyseria: Tanja Miletić Oručević
współpraca reżyserska i opracowanie muzyczne: Piotr Łukaszczyk
dramaturgia: Marek Fiedor
scenografia i kostiumy: Maryna Wyszomirska
muzyka: Szilárd Mezei
ruch sceniczny: Zbigniew Szymczyk
realizacja świateł: Jacek Mieczkowski
realizacja dźwięku: Tomasz Jóźwin
asystent reżysera: Maciej Kowalczyk
inspicjentka, suflerka: Justyna Bartman-Jaskuła

w spektaklu wykorzystano utwór muzyczny Patryka Szwichtenberga

Barbara | Szabrowniczka | Kobieta Domowa – Beata Rakowska
Dziewczyna | Helenka -  Katarzyna Pilichowska [gościnnie]
Niusia | Sąsiadka Kobiety Domowej - Irena Rybicka
Ukrainka | Córka Bośniaka – Jolanta Solarz-Szwed
Chudy 102 | Kolega Chorwata | Ukrainiec – Maciej Kowalczyk
Pan Leon | Tata Helenki | Chorwat | Rosjanin | Instynkt Szabru – Przemysław Kozłowski
Profesor | Bośniak | Lektor – Krzysztof Kuliński
Staszek | Polak na urlopie | Mężczyzna – Piotr Łukaszczyk [gościnnie]

 

wokół spektaklu

 

Wszystko do wyszabrowania
Małgorzata Matuszewska, "Gazeta Wrocławska"
czytaj więcej...
Wszyscy jesteśmy szabrownikami!
Dorota Olearczyk, portal pik.wroclaw.pl
czytaj więcej...
   
   
   

 

„Wszystko zaczęło się od reportażu prasowego, który zaintrygował mnie opowieścią o wrocławskim Szaberplacu jako o ogromnym mrowisku powojennej klęski, w którym kupowało się i sprzedawało ludzkie losy i historie – wyznaje reżyserka. – Sytuację w powojennym mieście znam z autopsji, ponieważ przeżyłam wojnę w Mostarze. Podobieństwa ludzkich losów i zachowań narzucały się same. Długo i szczegółowo wczytywałam się w literaturę i dokumenty na temat Wrocławia w roku 1945, odnajdując w Szaberplacu metaforę tamtego czasu. Podobieństwa – lub może po prostu prawidłowości rządzące wojną i ludzką naturą – zaczęły się mnożyć: od „wielkich spraw“ historycznych jak mechanizm czystki etnicznej i propagandy powojennej, która przepisuje historię po swojemu, do całkiem drobnych szczegółów jak napisy i polskie flagi na domach, oznajmiające, że „tutaj mieszka Polak”.

Podróżujący w końcu lat dziewięćdziesiątych przez Kninską Krajinę w Chorwacji – gdzie odbyła się ofensywa i ogromna czystka etniczna oraz przez wiele miast takich jak Mostar w Bośni – mogli jeszcze zobaczyć na budynkach napisy: „Chorwat, zajęte". 250 tysięcy ludzi wygnano z ich domów, wielu straciło życie. Dokumenty o Wrocławiu z roku 1945 to była ogromna liczba wstrząsających świadectw. Ale również, jak to w życiu bywa, mnóstwo obrazów absurdalnych, groteskowych, a nawet śmiesznych. Jak opis domu zniszczonego przez bombę, z którego odpadła cała przednia ściana, a wszystko w środku pozostało nietknięte: jadalnia z obiadem na stole, sypialnia z sekretarzykiem i palmą”... Autor tekstu Szymon Bogacz, w ścisłej współpracy z reżyserką, wykorzystał materiał dokumentalny, ale niejako zuniwersalizował problem szabrownictwa. Połączył elementy historii Wrocławia i Mostaru, przeszłość i teraźniejszość, wszędzie znajdując absurd niekończących się narodowych konfliktów oraz głęboki, dany człowiekowi instynkt szabru. Muzykę komponuje – serbsko-węgierski twórca awangardowego jazzu Szilard Mezei.

 

plakat

szaberplac plakat 

 

trailer

 

realizatorzy

 

Tanja Miletić Oručević – jedna z wiodących reżyserek Bośni i Hercegowiny. 
Wyreżyserowała ponad 30 przedstawień w teatrach zawodowych i studenckich w Polsce, Bośni, Macedonii, Czechach oraz we Włoszech. Urodziła się i nadal mieszka w Mostarze. Magisterskie studia reżyserskie ukończyła w PWST w Krakowie [1998], a doktoranckie – w Akademii Muzycznej i Teatralnej [JAMU] w Brnie. Współzałożycielka Stowarzyszenia Teatralnego „Łaźnia”. Od początku kariery interesuje ją dramaturgia współczesna, a od kilku lat także teatr dokumentalny. Jest laureatką kilku znaczących nagród krajowych i regionalnych za reżyserię, dramaturgię oraz słuchowiska radiowe.

 

linia4

 

 

Szymon Bogacz [1976, Wrocław] – muzyk [w przeszłości grał na trąbce m.in. w orkiestrze Sinfonia Varsovia, Polska Orkiestra Radiowa oraz w Filharmonii Narodowej], scenarzysta filmowy, kierownik literacki Teatru Norwida w Jeleniej Górze, autor prozy [„Koło kwintowe” – nominacja do Nagrody Kulturalnej „Gazety Wyborczej Wrocław” Warto w kategorii „literatura”, „Pływanie synchroniczne”] oraz kilkunastu tekstów dramatycznych, m.in.: „Stosunki damsko-męskie” [debiut dramaturgiczny w teatrze Zakład Krawiecki we Wrocławiu], „Wariacje międzyludzkie”, „Trójkąt”, „Dekonstrukcja”, „Trzech mężczyzn w różnym wieku”, „Fraktal”, „W imię Ojca i Syna”, „Być jak Frank Sinatra”, „Zupa rybna w Odessie”, „Karskiego historia nieprawdziwa”. Uczestnik I edycji Konkursu Dramaturgicznego WTW i Miasta Wrocław STREFY KONTAKTU.

 

 

linia4

 

Maryna Wyszomirska– scenograf, kostiumograf, pracuje dla teatru i filmu. Ukończyła Wydział Malarstwa i Rysunku Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W teatrze współpracowała jako asystent scenografa m.in. z Agnieszką Zawadowską, Justyną Łagowską, Izabelą Toroniewicz oraz Janem Kozikowskim przy spektaklach Agnieszki Glińskiej, Mai Kleczewskiej i Marka Fiedora. Autorka scenografii i kostiumów do przedstawień Szczepana Szczykno i Julii Kowen.

 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety