Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

opis

teraz nikt się nie mieści we własnej postaci, w danych mu przez naturę wymiarach 

1 IMG 0962

Tadeusz Różewicz NAUKA CHODZENIA

scenariusz Paweł Miśkiewicz

 

Nauka chodzenia w reżyserii Pawła Miśkiewicza to spektakl-wędrówka przez dramaty, prozę i poezję Tadeusza Różewicza. Reżyser zbudował spektakl z szeregu scen, często urwanych, niedokończonych, pozornie wyrwanych z kontekstu. W spektaklu aktorzy nie są przypisani do postaci. Przyjmują coraz to nowe wcielenia, krążą w przestrzeni metafor, spostrzeżeń i intuicji Poety. Przewodnikiem po życiu i twórczości Różewicza jest on sam, swobodnie krążący pomiędzy fragmentami utworów i wspomnień. Z niezwykle barwnego widowiska wyłania się obraz Poety, który po latach twórczej aktywności zamilkł – bo, jak sam pisał: „poeta poważnie myślący musi zamilknąć” – i przyglądał się światu już tylko z pewnego oddalenia. Chodził po parkach, górach, polanach we Wrocławiu, Konstancinie, Karpaczu, czasem, z właściwym sobie wdziękiem „śmiesznego staruszka” bezlitośnie kpił z naszego codziennego uwikłania w życie, z fałszywych aspiracji i autorytetów, degradacji sztuki... Sam dał świadectwo życia godne swego dzieła, ale zawsze uciekał ze wznoszonych mu przez innych pomników.
Spektakl zrealizowany jest w formie przypominającej pracę nad telewizyjnym reportażem.

 

2 szary ciemniejszy4 szary ciemniejszy NO PHOTO1 szary ciemniejszy
godzina
180 min.
[1 przerwa]
bilety
miejsca

numerowane
duza scena szary
Duża Scena

premiera: 7 października 2016

realizatorzy:

 

reżyseria: Paweł Miśkiewicz

konsultacje literackie: Maria Dębicz

scenografia: Barbara Hanicka

kostiumy: Hanka Podraza

projekcje wideo, światło: Marek Kozakiewicz

ruch: Maćko Prusak

muzyka: Adam Skrzypek

przygotowanie wokalne: Magdalena Śniadecka

asystent reżysera: Grzegorz Jaremko, Marcin Kalisz, Elżbieta Kozak

inspicjentka: Elżbieta Kozak

 

obsada:

 

Anna Błaut

Maria Kania

Anna Kieca

Ewelina Paszke-Lowitzsch

Krzysztof Boczkowski

Przemysław Kozłowski

Marcin Łuczak

Jerzy Senator

Krzesisława Dubielówna [gościnnie]

muzycy: Anna Pasić [harfa],

Żenia Betliński [kontrabas]

 

 

wokół spektaklu

 

Teatr Współczesny: udana "Nauka chodzenia"
Małgorzata Matuszewska, portal naszemiasto.wroclaw.pl
czytaj więcej...

 

Warto się wciągnąć
Henryk Mazurkiewicz, portal kulturaonline.pl
czytaj więcej...

 

Pochwała konsekwencji
Jacek Wakar, "Dziennik Gazeta Prawna" 
czytaj więcej...

 

 

 

 

 

linia4

 

NAUKA CHODZENIA
 
„trudniej dzień dobrze przeżyć, niż napisać księgę”
cytuje w swojej prozie Różewicz zdanie przypisywane Mickiewiczowi
– skądinąd ukochanemu przez poetę wieszczowi
w wypadku Różewicza, jak rzadko kiedy dzieło przenika się z życiem, życie z kolei przegląda się w dziele
to życie, wiara w człowieka... rodzi się i umiera razem z kolejnymi etapami życia poety
wojenny zamęt, odejścia bliskich, świadomość własnych słabości i ograniczeń kruszą ciągle z mozołem odbudowywany fundament
„przechodnie myślą, że kościół Mariacki stoi nienaruszony, nie widzą, że jest to wielka pryzma cegieł i kamieni
kościół leży w gruzach zniszczony w moim wnętrzu, jest spustoszoną, rozwaloną budą, jest kupą gruzu...
zapisałem się na historię sztuki, żeby odbudować gotycką świątynię
żeby, cegła po cegle, wznieść w sobie ten kościół
żeby, cegła po cegle, zrekonstruować człowieka”
za Nietzschem ogłosił śmierć Boga, śmierć poezji, a może nawet człowieka
raz tylko dał się porwać fali globalnego entuzjazmu, kiedy pierwszy człowiek postawił stopę na Księżycu w 1969 roku
„mnie się zdawało, że już wtedy, w tej godzinie, zaczął się nowy okres w dziejach ludzkości, czyli i w moich dziejach
bo ja też jestem jakaś ludzkość
że rzeczywiście zaczął się absolutnie nowy okres, nie wiem, na czym ten okres polega
bo nagle po dwóch, trzech tygodniach się okazuje, że się w ogóle nie zaczął żaden nowy okres"
zaraz zawstydził się tej naiwności, zdystansował
zresztą nie tylko od tego
wreszcie zamilkł jako poeta
„poeta poważnie myślący (w ogóle myślący) musi zamilknąć”
przyglądał się nam już tylko z pewnego oddalenia
chodził po parkach, górach, polanach
we Wrocławiu, Konstancinie, Karpaczu
czasem, z właściwym sobie wdziękiem „śmiesznego staruszka” bezlitośnie kpił z naszego codziennego uwikłania w życie
z fałszywych aspiracji i autorytetów, degradacji sztuki i wyborów Miss Trzebnicy
sam dał świadectwo życia godne swego dzieła, ale zawsze uciekał z różnych wznoszonych mu przez innych pomników
„wszyscy chorujemy i umieramy z powodu zbyt wielkiej miłości własnej, chcemy być podziwiani, jedyni
nikt nie zgodzi się być nudnym, nieciekawym, paseistycznym”
cóż więcej jeszcze nam może powiedzieć „milczący poeta”

Paweł Miśkiewicz

 

trailer

 

realizatorzy

 

Paweł Miśkiewicz – studiował teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Absolwent Wydziału Aktorskiego i Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. W latach 1989-2001 – aktor Narodowego Starego Teatru w Krakowie. Jako reżyser debiutował w krakowskim Teatrze im. Juliusza Słowackiego spektaklem Śniadanie u Tiffany'ego Trumana Capote'a [1994]. Wyreżyserował tam również m.in. prapremiery polskich sztuk współczesnych ONA Rafała Maciąga i Powrót Jerzego Łukosza. W latach 2001-2004 był dyrektorem artystycznym Teatru Polskiego we Wrocławiu, gdzie zrealizował między innymi: Przypadek Klary Dei Loher, Wiśniowy sad Antona Czechowa i, ostatnio, Podróż zimową Elfride Jelinek. Był też pomysłodawcą i dyrektorem artystycznym wrocławskiego festiwalu Eurodrama, poświęconego dramaturgii współczesnej. Ideę tego festiwalu rozwijał później pod nazwą Baz@rt w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie. W ramach tych projektów debiutowało całe pokolenie znaczących dziś w polskim teatrze reżyserów, a publiczność miała szansę zapoznać się z dziełami takich mistrzów teatru europejskiego jak Frank Castorf, Luk Perceval czy Christoph Marthaler. W Starym Teatrze powstały też jego kolejne spektakle, między innymi Niewina Dei Loher, Auto da fé Eliasa Canettiego, Przedtem/potem Rolanda Schimmelpfenniga i Mewa Antona Czechowa. Od 2008 do 2012 roku pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Teatru Dramatycznego w Warszawie i organizowanego w tym teatrze Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Warszawa Centralna. Tam także zrealizował między innymi Alina na zachód Dirka Dobbrowa, Peer Gynt. Szkice z dramatu Henryka Ibsena i Klub Polski [oba ostatnie na podstawie współtworzonych przez siebie scenariuszy] oraz Kupieckie kontrakty Elfride Jelinek. Najnowsze prace teatralne to Kto wyciągnie kartę wisielca, kto błazna wg Króla Leara Shakespeare’a w Małopolskim Ogrodzie Sztuki w Krakowie [2015] i Podopieczni Elfride Jelinek w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie [2016]. Jest też autorem kilku realizacji w Teatrze Telewizji [m.in. Podróż do wnętrza pokoju Michała Walczaka, Zabawy na podwórku Edny Mazyi, Sen o jesieni Jona Fosse]. W PWST w Krakowie, której jest pedagogiem, zrealizował wiele spektakli dyplomowych, między innymi Rajski Ogródek na podstawie dramatów Tadeusza Różewicza, Trzy siostry Czechowa, Dobrego człowieka z Seczuanu Brechta, Jak się wam podoba i – ostatnio – Jednak Pałtonow wg Czechowa. We Wrocławskim Teatrze Współczesnym wyreżyserował Kosmos Witolda Gombrowicza [1999]. Jest laureatem szeregu nagród, m.in. Nagrody im. Bohdana Korzeniewskiego, Nagrody im. Konrada Swinarskiego, Ludwika, Grand Prix Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, Nagrody OPTMF Kontrapunkt oraz Paszportu „Polityki”.

 

linia4

 


Barbara Hanicka – absolwentka Wydziału Wystawiennictwa i Studium Scenografii krakowskiej ASP pod kierunkiem Lidii i Jerzego Skarżyńskich [1980]. Pracę rozpoczęła w Nowym Jorku jako asystentka Davida Mitchella i współpracowniczka Gordona Edelsteina w St. Marks Theater. Jest autorką około osiemdziesięciu projektów scenograficznych dla wielu teatrów. Projekt kostiumów do Pułapki Różewicza [1984] był początkiem jej wieloletniej współpracy z Jerzym Grzegorzewskim. W Teatrze Studio w Warszawie oraz w Starym Teatrze w Krakowie zrealizowali m.in. Powolne ciemnienie malowideł wg Lowry’ego [1985], Operę za trzy grosze Brechta [1986], Tak zwaną ludzkość w obłędzie wg Witkacego [1987, 1992], Usta milczą, dusza śpiewa wg operetek Kálmana i Lehára [1988], Dziesięć portretów z czajką w tle wg Czechowa [1987, 1992], La Boheme wg Wyspiańskiego [1995], Dziady – Dwanaście improwizacji wg Mickiewicza [1995], Don Juana Moliere’a [1996]. Współpracowała także m.in. z Zygmuntem Hübnerem, Tadeuszem Łomnickim, Mikołajem Grabowskim, Eugeniuszem Korinem, Zbigniewem Brzozą, Grzegorzem Jarzyną, Agnieszką Lipiec-Wróblewską, Grzegorzem Wiśniewskim. Z Pawłem Miśkiewiczem pracowała dotąd przy dziewiętnastu realizacjach, m.in.: Przypadek Klary Loher, 2001; Płatonow Czechowa, 2002; Niewina Loher, 2004, Auto da fé Canettiego, 2005; w 2006 roku – Alina na zachód Dobbrowa, Sen o jesieni Fossego, Przedtem/potem Schimmelpfenniga; Peer Gynt. Szkice z dramatu Henryka Ibsena, 2007; Alicja wg Carolla, 2008; Mewa Czechowa, 2011; Podróż zimowa Jelinek, 2014; Kto wyciągnie kartę wisielca, kto błazna? wg Shakespeare’a, 2015; Podopieczni Jelinek, 2016].

 

linia4


Hanka Podraza – projektantka mody oraz kostiumów do spektakli teatralnych i projektów artystycznych. Pracuje przy teledyskach, etiudach filmowych i kampaniach społecznych. Stworzyła kostiumy do ponad czterdziestu realizacji. W roku 2016 projektowała kostiumy do spektakli: Kowboj Parówka w reż. Wiktora Logi-Skarczewskiego [Teatr Łaźnia Nowa, Kraków], z którym współpracowała także przy Ożenku w krakowskiej PWST oraz do Terapii w reż. Dominiki Knapik [Teatr im. Jaracza w Łodzi]. Pracowała także m.in. z Małgorzatą Warsicką, Małgorzatą Hajewską-Krzysztofik i Tomaszem Cymermanem. Z Pawłem Miśkiewiczem współpracuje po raz drugi – poprzednio przy Jednak Płatonow wg sztuki Antona Czechowa [2015].
Marek Kozakiewicz – autor zdjęć do filmów fabularnych i dokumentalnych, pokazywanych i nagradzanych na festiwalach w Polsce i na świecie. Absolwent Wydziału Sztuki Operatorskiej PWSFTiTV w Łodzi oraz filmoznawstwa na Uniwersytecie Łódzkim. Reżyseruje wideo oraz światło do spektakli na najważniejszych polskich scenach teatralnych. Współpracuje z takimi reżyserami jak: Krzysztof Garbaczewski, [HamletBurza, Kamienne niebo zamiast gwiazdPoczet królów polskich, Iwona, księżniczka Burgunda], Paweł Miśkiewicz [Podopieczni, Podróż zimowa, Mars: Odyseja, Wnętrza], Maja Kleczewska [Slow Man], Natalia Korczakowska [Zagubiona autostrada], Wiktor Rubin [Każdy dostanie to, w co wierzy], Jan Englert [Kordian, Fredraszki], Grzegorz Wiśniewski [Kto się boi Virginii Woolf, Płatonow].

 

linia4


Adam Skrzypek – kontrabasista, gitarzysta basowy, aranżer oraz producent. Muzyką zajmuje się od dziewiątego roku życia. Absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach [Wydział Jazzu i Muzyki Rozrywkowej – klasa kontrabasu Jacka Niedzieli]. Laureat wielu nagród na krajowych i międzynarodowych festiwalach jazzowych. Jako muzyk brał udział w festiwalach muzycznych w Polsce i za granicą [m.in.: Festiwal Polskiej Muzyki Współczesnej, Przegląd Piosenki Aktorskiej, Jazz nad Odrą, Festiwal Standardów Jazzowych]. Karierę rozpoczął na festiwalu Pomorska Jesień Jazzowa. W różnych konfiguracjach muzycznych koncertował w takich krajach jak: USA, Japonia, Korea Południowa, Niemcy, Anglia, Ukraina, Bialoruś, Czechy, Belgia, Francja, Luxemburg, Chile. Współpracował z zespołami: Salted Peanuts, Big-Band Aleksandra Mazura, Zbigniew Czwojda Band, a także z Tomaszem Stańko, Krzesimirem Dębskim, Urszulą Dudziak, Justyną Steczkowską, Mateuszem Pospieszalskim, Markiem Bałatą, Ewą Urygą, Leszkiem Możdżerem, Edytą Górniak, Ryszardem Rynkowskim, Zbigniewem Lewandowskim, Piotrem Baronem, Piotrem Dziubkiem, Katarzyną Groniec, Olgą Bończyk, Michaelem Sagmeisterem, Michellem Chendricsem, Judy Niemack. Był wykłądowcą we Wrocławskiej Szkole Jazzowej Zbigniewa Czwojdy. Obecnie – kierownik muzyczny w Teatrze Muzycznym Capitol. Od 2003 roku współpracuje z Konradem Imielą, czego efektem jest m.in. ostatnia płyta „Garderoba męska”, gdzie współtworzył aranżacje. Jako muzyk sesyjny [kontrabas, gitara basowa] uczestniczy w wielu projektach artystycznych [m.in. płyta Piotra Dziubka „Tchnę”]

 

linia4 


Magdalena Śniadecka – altowiolistka, wokalistka, pedagog, absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu na wydziale instrumentalnym. Jako muzyk koncertowała m.in. z orkiestrą Sinfonia Varsowia [tournee po Japonii pod batutą Sir Yehudi Menuhina i po Niemczech pod batutą Krzysztofa Pendereckiego]. Jako wokalistka uczestniczyła w warsztatach jazzowych w Puławach oraz wokalnych u Heike Mehring w Niemczech. Brała udział w projekcie Marka Bałaty Msza Kreolska. Jako muzyk sesyjny występował w składzie m.in. kwartetu wokalnego The Sound Office. Laureatka nagrody specjalnej jako autorka fonosfery spektaklu Utwór o Matce i Ojczyźnie [reż. Jan Klata, Teatr Polski, Wrocław]. Kierownik muzyczny spektaklu Jerry Springer Show – The Opera [reż. Jan Klata, Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław]. Jest wykładowcą we wrocławskiej filii krakowskiej PWST oraz korepetytorem wokalnym w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu.

 

linia4


Maćko Prusak – aktor, mim, choreograf. W połowie lat dziewięćdziesiątych zadebiutował jako aktor we Wrocławskim Teatrze Pantomimy Henryka Tomaszewskiego i był związany z tą sceną do 2005 roku. Od 2003 roku współpracuje z Janem Klatą, tworząc choreografię i ruch sceniczny. Pracował także m.in. z Krystyną Meissner, Grzegorzem Jarzyną, Przemysławem Wojcieszkiem, Arturem Tyszkiewiczem, Wiktorem Rubinem, Barbarą Wysocką, Piotrem Kruszczyńskim, Klemmem. We Wrocławskim Teatrze Współczesnym zagrał w Pietruszce [2000], Kasparze [2009] oraz w Nakręcanej pomarańczy [2005]. Jest twórcą choreografii do tego spektaklu, a także ruchu scenicznego w Lochach Watykanu [2004], Balladynie [2006], ...np. Majakowski [2008], Białe małżeństwo [2010], Pułapce [2010] i Życie jest snem [2013]. Za swój pierwszy autorski spektakl Klaus der Grosse [WTW, 2010] otrzymał Grand Prix Nurtu Off 31. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu [2010]. Wyreżyserował także Noc bez księżyca [Wrocławski Teatr Lalek, 2013] i Bachantki [Wrocławski Teatr Pantomimy, 2016]. Laureat Nagrody Kulturalnej wrocławskiej Gazety Wyborczej WARTO [2010]. Z Pawłem Miśkiewiczem współpracuje po raz drugi – poprzednio, jako choreograf – przy Podopiecznych Elfride Jelinek w Starym Teatrze w Krakowie [2016]. 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety