Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

|wtw://prosta_historia

Wszechświat jest otwarty na oścież...

opis

nie trzeba NK 74

Asja Wołoszyna NIE TRZEBA
[Не надо]
reżyseria: Kamila Michalak

UWAGA: W SPEKTAKLU UŻYWANE SĄ ŚWIATŁA STROBOSKOPOWE

Spektakl inspirowany jest życiem i dziełem naukowym rosyjskiego matematyka Grigorija Perelmana. W pracy nad tym przedsięwzięciem zadajemy sobie pytanie, czym dziś jest mądrość.

Gdzie szukać mądrości? Człowiek mądry, to jaki? Czy Perelman jest mądrym człowiekiem i przez to szczęśliwym, szczęśliwszym? Najbardziej rozsławiona praca Perelmana to dowód hipotezy Poincarégo, która dotyczy kształtu Wszechświata i ma wielki wpływ na badania związane z jego początkiem. Ważnym jego dokonaniem w dziedzinie topologii jest również dowód tak zwanego teorematu o duszy. Grigorij Perelman to niewątpliwie jeden z największych umysłów naszych czasów. Jednocześnie jego postawa życiowa – unikanie rozgłosu i odcinanie się od doczesnych spraw – wyzwala w nas potrzebę powrotu do najważniejszych pytań o miejsce człowieka w kosmosie, o ograniczoność jego percepcji.

Sztuka „Не надо” została napisana na zamówienie Wrocławskiego Teatru Współczesnego.

2 szary ciemniejszy8 stroboskopowe szary ciemniejszy NO PHOTO1 szary ciemniejszy4 szary ciemniejszy
bilety
miejsca

nienumerowane   
godzina
100 min.

bez przerwy
duza scena szary
Scena na Strychu

prapremiera:
27 czerwca 2015
       
       

 

linia4

 

realizatorzy: obsada:
   
przekład: Tatiana Drzycimska Anna Obriezkowa, reżyserka teatralna – Maria Kania 
scenografia i kostiumy: Karolina Fandrejewska Maksym Maksymowicz | Poincaré | Mefisto – Tomasz Orpiński
muzyka: Adrian Piasecki Grigorij Perelman | Faust | Borges – Tadeusz Ratuszniak
reżyseria świateł: Paulina Góral Andriej Obrazkow, choreograf, mąż Anny – Krzysztof Zych
współpraca reżyserska: Jewgienija Boginskaja Matka Perelmana – Irena Rybicka
asystent reżysera: Krzysztof Zych Katia, tancerka – Alisa Makarenko [gościnnie]
inspicjentka, suflerka: Justyna Bartman-Jaskuła  
   
   

 

linia4

|wtw://prosta_historia

Nad krótką historią XXI wieku ciążą doświadczenia XX wieku. Bez próby ich rozeznania nie sposób poruszać się w teraźniejszości, zrozumieć naszą tożsamość. Czym ten miniony wiek był, jaką wiedzę o człowieku odsłonił? Po cezurze milenium i końca wieku, przyszedł czas na podsumowanie pierwszego dwudziestolecia posolidarnościowej Polski. Do głosu dochodzą pokolenia, które wyrosły poza tą historią – poczynając od Generacji X, kończąc na Oburzonych. Chcemy ocalać proste historie, rejestrować ginące ślady przeszłości, które determinują teraźniejszość, dać sobie czas na zrozumienie tych doświadczeń, na rozpoznanie własnych historii. Oprócz spektakli opartych na literaturze faktu, reportażach, pamiętnikach, tekstach napisanych specjalnie dla nas planujemy w cyklu wtw:// prosta_historia także inne działania: spotkania, projekcje filmów, wystawy, koncerty czy wykłady – po prostu zapisy ludzkich losów, historie pojedynczych ludzi wpisujące się w Historię.

wokół spektaklu

Po co poznawać wszechświat? Recenzja premiery „Nie trzeba” we Wrocławskim Teatrze Współczesnym
Małgorzata Matuszewska, „Gazeta Wrocławska”
czytaj więcej...
  Próba zrozumienia twórcy i naukowca
Dorota Olearczyk, PIK Wrocław
czytaj więcej...
     
Między nauką a sztuką
Karolina Augustyniak, Dziennik Teatralny Wrocław
czytaj więcej...
  Teatr Współczesny: ciekawe zakończenie sezonu
portal wroclaw.pl
czytaj więcej...
     
„Nie bądź idiotą!”. Żyj!
Grzegorz Ćwiertniewicz, portal naTemat.pl
czytaj więcej...
  Dajcie mi wszyscy święty spokój
Jarosław Klebaniuk, portal naTemat.pl
czytaj więcej...
     

 

linia4
 

 

Aby pobrać tekst sztuki Nie trzeba należy kliknąć na poniższy link, po otwarciu okna w prawym górnym rogu odnaleźć ikonę ze strzałką i wybrać opcję download.

POBIERZ

linia4


W dniach 20-27 października 2014 grupa realizatorów przedstawienia przebywała w Sankt Petersburgu – rodzinnym mieście Grigorija Perelmana. Wizyta studyjna polegała na zgromadzeniu dokumentacji filmowej i fotograficznej miejsc związanych z tym matematykiem, spotkaniach z osobami, które z nim współpracowały. Na Nowej Scenie Teatru Aleksandryjskiego realizatorzy uczestniczyli w:
– warsztatach aktorskich prowadzonych przez Jewgieniję Boginską z udziałem dwóch rosyjskich artystek; 
– dyskusji z rosyjskimi magistrantami reżyserii i dramaturgii na temat metod teatru dokumentalnego; 
– czytaniu roboczego wariantu sztuki o Perelmanie przygotowanym przez studentkę reżyserii Wierę Popową i petersburskich aktorów oraz w dyskusji z publicznością.

Zgromadzono dużo ciekawego i różnorodnego materiału, który w zasadniczy sposób wpłynął na pracę nad premierą. Grupa doświadczyła medialnej gry, która jest codziennością naszego bohatera. Informacja o prezentacji sztuki o Grigoriju Perelmanie stała się czołówką brukowca „Komsomolskaja prawda”, za nią poszły stacje telewizyjne i inne media, także elektroniczne. W tych doniesieniach nie chodziło o informowanie opinii publicznej, ale o kreowanie efektownych faktów medialnych.

Wydaje się, że postać Grigorija Perelmana jest jak gąbka [tak Jan Kott określił Hamleta], wsiąka weń wszystko – wiele spraw, problemów, które zajmują rosyjskie społeczeństwo: niedofinansowanie nauki, emigracja najzdolniejszych osób, antysemityzm, nacjonalizm, nawet kwestia Krymu. Realizatorzy spektaklu traktują go jako idealistę, który odsuwa się od świata, by ocalić czystość nauki.

Jest jednym z najwybitniejszych matematyków, przeprowadził dowód na blisko stuletnią hipotezę Henri Poincarégo, dotyczącą topologii. W 2000 roku amerykański Instytut Matematyczny Claya umieścił tę hipotezę na liście siedmiu otwartych problemów matematycznych, nazywając je milenijnymi i fundując za rozwiązanie każdego nagrodę miliona dolarów. Perelman opublikował dowód w 2003 roku, potwierdzenie zajęło naukowcom trzy lata. W 2006 roku za to osiągnięcie przyznano Perelmanowi medal Fieldsa – w matematyce jest to odpowiednik nagrody Nobla. Medalu nie przyjął, podobnie jak w 2010 roku miliona dolarów za milenijne rozstrzygnięcie. W 2005 roku porzucił pracę w Instytucie Matematycznym im. Stiekłowa Rosyjskiej Akademii Nauk, przestał zajmować się pracą naukową, odsunął się od świata i ludzi, żyje samotnie na jednym z odległych blokowisk Petersburga. Nie wiadomo, czym się zajmuje. Stał się bohaterem mediów, które śledzą każdy jego krok, dokumentują dziwactwa.

Spotkaliśmy go na ulicy pod jego blokiem, wracał z zakupów w sklepie spożywczym. Chcieliśmy z nim porozmawiać. Powiedział tylko dwa słowa: „Nie trzeba”.

Przedsięwzięcie dofinansowane ze środków Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia.

m CPRDIP logo napis PL


plakat

plakat NIE TRZEBA

Plakaty można kupić w kasie biletowej Wrocławskiego Teatru Współczesnego lub zamówić,
pisząc na adres:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.  [cena 10 zł]

trailer




wystawa

[Perelman i liczby pierwsze]

Świat widzialny i świat niewidzialny. Świat obrotów i ruchów spiralnych. To temat wystawy o twórczości Grigorija Jakowlewicza Perelmana, Karoliny Fandrejewskiej, Pawła Sokołowskiego, Doroty Walentynowicz, a także wszystkich realizatorów dramatu Nie trzeba Asji Wołoszynej w reżyserii Kamili Michalak, który ma prapremierę 27 czerwca 2015 roku we Wrocławskim Teatrze Współczesnym.

Na wystawie znajdującej się w foyer Teatru prezentowane są projekcje multimedialne dokumentacji filmowej i fotograficznej autorstwa Karoliny Fandrejewskiej, zdjęcia aktorów wykonane przez Pawła Sokołowskiego, obiekt instalacyjny zrealizowany przez Dorotę Walentynowicz oraz projekt scenografii Karoliny Fandrejewskiej, którego realizację można zobaczyć w spektaklu Nie trzeba na Scenie na Strychu.

Wystawa ma na celu wprowadzenie widzów w świat inspiracji realizatorów przedstawienia, ukazanie jego złożoności, połączenia sztuk interdyscyplinarnych w budowaniu swoistego wariantu teatru dokumentalnego.

linia4

[RUCH – Inspiracje]

Zaczęło się jesienią 2014 roku, kiedy grupa artystów w osobach reżyserki Kamili Michalak, scenografki Karoliny Fandrejewskiej, dramaturga Michała Pabiana, aktorów: Tomasza Orpińskiego, Tadeusza Ratuszniaka i Krzysztofa Zycha oraz kierownika literackiego WTW Maryli Zielińskiej, pojechała na wyjazd studyjny do Sankt Petersburga. Istotą pobytu było przybliżenie się do świata, w którym żyje słynny rosyjski matematyk Grigorij Perelman, a co za tym idzie zebranie inspiracji do scenariusza, spektaklu, postaci dramatu, scenografii oraz kostiumów.

Przez siedem dni, od 20 do 27 października, realizowany był intensywny program poznawania miejsc i kultury, z której pochodzi główna postać dramatu. Wszystkie wydarzenia jakie miały miejsce podczas wizyty studyjnej rejestrowane były kamerą przez scenografkę Karolinę Fandrejewską, która de facto była główną dokumentalistką wyjazdu. Umiejscowienie kamery na statywie piersiowym umożliwiło jej zespolenie się z okiem obiektywu. Zabieg ten nadał filmom i zdjęciom nie tylko bardzo intymny i poetycki charakter, ale także ukazał dualizm przestrzeni.

Artystka w naturalny sposób wnikała w świat ją otaczający. Płynnie przemierzała przestrzenie Nowej Sceny Teatru Aleksandryjskiego, gdzie grupa uczestniczyła w warsztatach teatralnych prowadzonych przez studentkę reżyserii Petersburskiej Akademii Sztuk Teatralnych, Jewgieniję Bogińską. Obserwowała współtowarzyszy podczas zwiedzania najważniejszych miejsc sztuki i kultury w Sankt Petersburgu: synagogi w szabat, Soboru Kazańskiego, Państwowego Muzeum Rosyjskiego czy Teatru Maryjskiego w czasie opery Kniaź Igor oglądanej z jaskółki, ulubionego miejsca Perelmana, miłośnika muzyki.

Zgłębianie postaci Grigorija Jakowlewicza odbywało się poprzez liczne spotkania i rozmowy z ludźmi, którzy znają go osobiście, jak nauczycielka matematyki w liceum Tamara Jefimowa, obecny dyrektor tej szkoły Maksim Pratusiewicz, współpracownicy z Instytutu Matematycznego im. Stiekłowa Rosyjskiej Akademii Nauk – profesorowie Siergiej Kisliakow i Anatolij Wierszyk, a także poprzez wizytę w Pałacu Aniczkowa, dawnym Pałacu Pionierów, do którego Perelman uczęszczał na kółko matematyczne. Zebrany materiał filmowy cechuje wrażliwoś
 na ruch, czas i przestrzeń, a intymność, kameralność spotkań staje się motywem przewodnim dokumentacji.

Szczególnym materiałem jest film z wizyty w prywatnym mieszkaniu na blokowisku Kupczino, peryferyjnej dzielnicy Petersburga, gdzie mieszka Grigorij Perelman. Wejście do przestrzeni, która jest wyobrażeniem miejsca, w jakim żyje bohater spektaklu, spojrzenie na powierzchnię, strukturę mieszkania, przedmioty w nim się znajdujące, ich barwy i fakturę, tworzy atmosferę bliskości i nadaje metafizyczny wymiar spotkania z matematykiem.

kolumnyfot. Karolina Fandrejewska

linia4

[CZAS – Powrót do źródeł]

Na wystawie oprócz stworzonej przez Karolinę Fandrejewską zdjęciowej i filmowej dokumentacji z Sankt Petersburga jako procesu powstawania dzieła literackiego i scenicznego, znajdują się również prace wykonane przez artystów zaproszonych do projektu przez reżyserkę Kamilę Michalak: Pawła Sokołowskiego oraz Dorotę Walentynowicz.

Paweł Sokołowski specjalizuje się w dziewiętnastowiecznej technice fotograficznej, tak zwanej technice mokrej płyty kolodionowej, charakteryzującej się krótszym czasem naświetlania szklanej płyty znajdującej się w aparacie fotograficznym, która pokryta jest substancją światłoczułą zawierającą jodek srebra. Artysta sportretował aktorów w scenografii spektaklu, a następnie zamknął portrety za szkłem.

Dorota Walentynowicz zwróciła się w stronę prototypu aparatu fotograficznego i wykonała camerę obscurę, czarne pudełko zbudowane z dwunastościanu z niewielkim otworem przepuszczającym światło i matowymi szybkami w środku, dzięki któremu można uzyskać rozmyty lecz realistyczny obraz. Obiekt ten wykorzystywany jest w przedstawieniu, stanowi jego integralną część.  

linia4

[PRZESTRZEŃ – szklana spirala]

Scenografia wykonana ze szkła, materiału praktycznie nieużywanego w teatrze, jest przejawem istnienia złotych proporcji w spirali Fibonacciego, w której występuje złoty podział w dwóch wymiarach przestrzeni. Ta forma powtarza się w przyrodzie w torach lotów owadów czy w kształcie muszli. Szklana spirala nawiązuje do budowy Wszechświata, ma ścisły związek z naturą i jest samoistnym dziełem sztuki nowoczesnej. 
Zastosowanie jej w spektaklu obrazuje przeprowadzony przez Grigorija Perelmana dowód na hipotezę Henri Poincarégo – w ogromnym uproszczeniu mówiąc – odnoszącą się do kształtu Wszechświata.

Katarzyna Śmielska
kuratorka wystawy


Wyjazd studyjny został dofinansowany ze środków Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia w ramach III Konkursu projektów, 2014.
m CPRDIP logo napis PL

 

realizatorzy

Asja Wołoszyna – absolwentka filologii i dziennikarstwa na uniwersytecie w Rostowie na Donem. W latach 2005-2007 studiowała w moskiewskim Instytucie Dziennikarstwa i Twórczości Literackiej. Od 2009 do 2013 studentka teatrologii i dramaturgii w petersburskiej Akademii Teatralnej. Brała udział w wielu festiwalach i laboratoriach dramatu w Rosji, a także w Linzu i Marsylii, gdzie była wystawiona jej bajka Wytrwały książę [2012]. Sztuka Antygona: redukcja znalazła się na krótkiej liście konkursu Osoby Dramatu – 2013 i opublikowana w zbiorze najlepszych sztuk 2013 roku. Autorka jednoaktówek Aplikacje i Para, a także historii Verlaine’a i Rimbauda opowiedzianej jako historia Salieriego zakochanego w Mozarcie – W piekle: sezony. Tekst dla dzieci Dziewczynka z zapałkami, w którym cztery epizody z życia bohaterki Andersena uruchamia zapalenie kolejnej zapałki, miał prapremierę w Samarze w 2013. Na tej samej scenie – SamArt – Asja Wołoszyna znalazła się w grupie realizatorów Anny Frank i Hamleta, a we Władykaukazie – Agrypiny. W Kudymkarze [Kraj Permski] wystawiono jej sztukę #Zimne lato. Jej teksty miały w sezonie 2014/2015 dziewięć premier. W kwietniu 2015 roku w Wołogdzie na konkursie nowej dramaturgii Didaskalia została laureatką pierwszej nagrody w kategorii autorów z Okręgu Północno-Zachodniego i drugiej nagrody w kategorii ogólnorosyjskiej za sztukę Ginie chór. Na konkurs przysłano 400 dramatów.

linia4

Kamila Michalak – absolwentka Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu [Instytut Językoznawstwa] oraz Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu [Katedra Fotografii]. Jako studentka AT zdobyła Grand Prix oraz Nagrodę Publiczności na Festival of International Student Theatre [Belgrad, 2010] za spektakl Laboratorium podróży przygotowany pod opieką Piotra Cieplaka. Przedstawienie to zostało również docenione na festiwalu Bałtycki Dom w Sankt Petersburgu [2010]. W 2013 roku odbyła się premiera jej dyplomu Gwałt na Lukrecji – opery w dwóch aktach Benjamina Brittena [Stara Drukarnia PAP]. Była to w dużej mierze niezależna produkcja. Spektakl ten został zaproszony na Festiwal SZEM [Miskolc, 2013]. W 2013 roku otrzymała nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za najlepszy spektakl na Forum Młodej Reżyserii w Krakowie za Bachantki Eurypidesa, Węclewskiego i Wellesza. Spektakl został zaprezentowany w ramach Sceny Młodych Warszawskiej Opery Kameralnej w 2014 roku. W teatrze repertuarowym zadebiutowała 6 lutego 2015 na scenie Teatru Nowego w Poznaniu spektaklem Sophie Michała Pabiana. W nurcie OFF 36. PPA [marzec 2015] pokazała autorskie przedstawienie Biegacze z muzyką Nikolet Burzyńskiej.

linia4

Karolina Fandrejewska – absolwentka gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych, historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, scenografii na ASP w Warszawie [2012], tworzy prace w sferze wideo-artu, scenografii teatralnej, filmowej, operowej.

linia4

Jewgienija Boginskaja – aktorka, reżyserka i pedagog teatru. Pochodzi z Sachalinu, w 2005 roku ukończyła Dalekowschodnią Państwową Akademię Sztuk we Władywostoku i w tym samym roku weszła do zespołu aktorskiego tamtejszego Teatru im. Gorkiego. W 2011 roku rozpoczęła studia reżyserskie w Akademii Sztuki Teatralnej w Sankt Petersburgu pod kierunkiem Wieniamina Filsztyńskiego. W 2014 roku zrealizowała prapremierę sztuki Asji Wołoszynej Ginie chór.

linia4

Adrian Piasecki – z wykształcenia prawnik i filolog języków ugrofińskich. Od 2008 roku aktywnie zajmuje się muzyką elektroniczną: począwszy od wczesnego, solowego projektu Aggtelek z pogranicza muzyki ambient i IDM, aż po ostatnie poszukiwania na styku nurtu noise i ekperymentalnego techno [w ramach duetu Ojun]. Ponadto brał udział w parateatralnym performansie Tape Project. Występował m.in. na Alternative Experimental Night w The Dry Bar w Londynie [2008], na festiwalu eksperymentalnej muzyki elektronicznej Sonic Zones w Pawilonie Secesji w Wiedniu [2009], a także na festiwalach Białystok Up to Date [2010] oraz Magnetofon w Warszawie [2011]. Gościł też na imprezach z cyklu Brutaż i Fala Dźwięku w Warszawie oraz KN Fest w Krakowie.  

linia4

Paulina Góral – kończy studia na wydziale Wiedzy o Teatrze w warszawskiej Akademii Teatralnej. Asystentka reżyserki światła Felice Ross przy spektaklach Mariusza Trelińskiego [Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie], Grzegorza Jarzyny [TR Warszawa] oraz Kabarecie warszawskim Krzysztofa Warlikowskiego [Nowy Teatr w Warszawie]. Jako samodzielny reżyser światła współpracowała z teatrami: Studio i Ateneum w Warszawie, Powszechnym w Łodzi, Nowym w Poznaniu, Warszawską Operą Kameralną. W 2015 roku zrealizowała z reżyserką Barbarą Wiśniewską Baby Doll [Teatr Studio] i Nic się nie stało [Teatr Ateneum].

 

 

 

W spektaklu wykorzystano fragmenty nagrań archiwalnych: Kupletów Mefistofelesa z opery Faust Charlesa Gounoda w wykonaniu Fiodora Szalapina oraz Josifa Brodskiego recytującego własny wiersz Nie wychodź z pokoju..., a także fragmenty filmu Bezimienna gwiazda w reżyserii Michaiła Kozakowa, [Studio Filmowe w Swierdłowsku, 1978] udostępnione przez Distribution Group STRANA.

лого eng

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety
Follow Us