Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

.mogę czekać w tym zakazanym miejscu, jak długo zechcę. bo jestem wolny... jestem nietykalny... 

k Zam tz14


Franz Kafka ZAMEK

[Das Schloss]

przekład Krzysztof Radziwiłł, Kazimierz Truchanowski

scenariusz Marek Fiedor

opis

 

K. ucieka od dawnego życia. Zostawił żonę, dzieci i wybrał się w drogę do zamku, w którym ma nadzieję uzyskać posadę geometry. Ów zamek, do którego podąża, to niedostępna twierdza organizująca życie całej okolicy. Ścisła do granic absurdu hierarchia wyznacza zasady życia społecznego i ekonomicznego. Wewnętrzna potrzeba wolności K. nie ułatwia mu włączenia się w życie tej zamkniętej społeczności. Targają nim sprzeczne pragnienia, chciałby zachować odrębność, a przy tym nie rezygnować ze społecznej przynależności. Lawirując pomiędzy dążeniem do zamku a związkiem z drugim człowiekiem, ostatecznie wybiera wolność, która bez uczestnictwa w zbiorowości okazuje się pusta i zupełnie niepotrzebna.

2 szary ciemniejszy4 szary ciemniejszy NO PHOTO1 szary ciemniejszydymek
bilety
miejsca
nienumerowane
godzina
100 min.
bez przerwy
duza scena szary
Scena na Strychu
premiera:
22 czerwca 2013

  

 

 

 

 

realizatorzy:

 

reżyseria: Marek Fiedor

scenografia i reżyseria świateł: Justyna Łagowska

muzyka: Tomasz Hynek

asystentka reżysera: Marta Giergielewicz

inspicjentka: Katarzyna Krajewit

w nagraniu muzyki wziął udział Krzysztof Szymański [gitara]

 

obsada:

 

K., geometra  – Przemysław Bluszcz [gościnnie]

Gardena, oberżystka – Elżbieta Golińska

Frieda, bufetowa – Marta Malikowska [gościnne] | Aleksandra Dytko

Olga, klezmerka – Zina Kerste

Pepi, pokojówka – Anna Błaut

Giza, urzędniczka – Beata Rakowska

 

 



o spektaklu

„Zamek kafkowski stoi w pobliżu zagubionej na peryferiach imperium, odizolowanej od świata wsi. Zamek współczesny znajduje się w samym centrum wielkiego miasta. Dążenie do zamku jest znakiem współczesności: koniecznością, wyzwaniem albo wyborem – może być też przekleństwem. Miasto, jako synonim napierającej rzeczywistości, niejako wymusza na człowieku to dążenie i kusi zarazem obietnicą spełnienia. Kusi perspektywą sukcesu, samorealizacji, wolności. Dziś w powieści istotny wydaje się nie tyle opis biurokratycznej machiny władzy, ale jej wymiar egzystencjalny, dotkliwe świadectwo tkwiącej w człowieku sprzeczności.

O bohaterze wiemy niewiele, ale nie: nic. Uciekł od swego dawnego życia, zostawił żonę, dzieci i przybył do obcego miejsca, w którym na nowo próbuje układać sobie życie. Szuka pracy, kochanki, domu, przyjaciół; buduje na nowo swoją pozycję. W rodzinnym mieście nie był już bardzo dawno. Ciągle wędruje. Jest wędrowcem poszukującym dla siebie miejsca. Albo raczej: poszukującym miejsca dla swej wolności. Wszak K. „wywalczył sobie wolność, której nikt inny zdobyć by nie potrafił”. Jest wręcz archetypem wszystkich XX-wiecznych indywidualistów pragnących znaleźć dla siebie miejsce na ziemi – na własnych warunkach.
K. dąży do wolności bo, jak sam mówi: „lubi być niezależny”. Jednak nie robi tego wcale tak konsekwentnie i bezkompromisowo jakby się wydawało. Wychodzi z oberży z mocnym postanowieniem dotarcia do zamku i zawraca z byle powodu. Walczy z zamkiem ale wie, że na drogę konfrontacji popchnął go jeden przypadkowy telefon, wykonany przez podrzędnego sekretarza. Więcej w nim dryfującego ku wolności samotnika niż ideowego buntownika.

K. dąży do zamku by załatwić sobie posadę geometry i równocześnie od zamku ucieka, nie chce poddać się zasadom obowiązującym innych członków społeczności. Chce być wolny a zarazem pragnie zostać członkiem wiejskiej wspólnoty, żyć w gromadzie. Szczyci się swoim stanem posiadania: dom, praca, narzeczona – wylicza skrupulatnie swoje osiągnięcia. Miłość do Friedy ma potwierdzić jego przynależność do wspólnoty, ma zbudować miejsce, w którym będzie mógł bezpiecznie żyć. Ale związek z drugim człowiekiem wymaga dobrowolnego zrzeczenia się jakiejś części swojej wolności a to przychodzi mu ciężko. K. próbuje godzić to, co wydaje się być nie do pogodzenia.

Lawirując pomiędzy dążeniem do zamku a związkiem z drugim człowiekiem, ostatecznie wybiera wolność, która bez uczestnictwa w zbiorowości okazuje się pusta i zupełnie niepotrzebna. Albo człowiek poddaje się zbiorowości ale za cenę wolności albo odrzuca zasady zbiorowości i zyskuje wolność ale jest ona nieodłączna z samotnością."

Marek Fiedor

linia4

Rozmowa Małgorzaty Matuszewskiej z Markiem Fiedorem, „Gazeta Wrocławska"
czytaj wiecej...

 

Rozmowa Małgorzaty Matuszewskiej z Przemysławem Bluszczem, „Gazeta Wrocławska"
czytaj wiecej...

 

Rozmowa z twórcami spektaklu Zamek i zespołem aktorskim.
prowadzenie: Tatiana Drzycimska
czytaj więcej...

 

Rozmowa z Markiem Fiedorem, reżyserem spektaklu Zamek
prowadzenie: Tatiana Drzycimska
czytaj więcej...

 

Pod rządami Incognito
Agata Suropek, wortal Dziennik Teatralny
czytaj więcej...

 

Geometra K. i pięć kobiet
Rafał Węgrzyniak, „Teatr"
czytaj więcej...

 

Zamek bez cienia fałszu
Sabina Misakiewicz, portal Dzielnice Wrocławia
czytaj wiecej...

 

Zamek
Grzegorz Chojnowski, Radio Wrocław
czytaj więcej...

 

 

trailer

 {youtube}JvMAFK719Js{/youtube}

 


realizatorzy

Marek Fiedor – reżyser teatralny, absolwent teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego [1986] i reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie [1992]. Od 2010 r. wykładowca na Wydziale Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Od sezonu 2012/2013 dyrektor naczelny i artystyczny Wrocławskiego Teatru Współczesnego.  Zadebiutował w 1990 r., zrealizował ponad trzydzieści przedstawień na scenach w Krakowie, Toruniu, Poznaniu, Wrocławiu, Warszawie i Łodzi. Przez kilka lat pracował w Teatrze im. Kochanowskiego w Opolu, gdzie zrealizował m.in. uhonorowane nagrodami spektakle Matka Joanna od Aniołów wg Jarosława Iwaszkiewicza oraz Baal Bertolta Brechta. Za pierwszy otrzymał m.in. Grand Prix za adaptację i inscenizację na Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy [2002], Nagrodę im. Konrada Swinarskiego za reżyserię [2002], nagrodę za reżyserię, nagrodę dziennikarzy i Grand Prix Opolskich Konfrontacji Teatralnych [2002], nagrodę dla najlepszego reżysera na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Kontakt” w Toruniu [2003], nagrodę za najlepsze przedstawienie i za reżyserię na Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej [2006]. Baala wyróżniono w 2007 r. nagrodą Kanału TVP Kultura w kategorii „teatr” za reżyserię oraz nagrodą za najlepsze przedstawienie i za reżyserię w Ogólnopolskim Konkursie na Teatralną Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej. Paternoster Helmuta Kajzara przyniósł Markowi Fiedorowi wyróżnienie w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej [1999], a tryptyk wyspiański wg swojego scenariusza wyróżnienie za scenariusz i reżyserię na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych [2001]. Za Wyszedł z domu Tadeusza Różewicza otrzymał nagrodę dla spektaklu i wyróżnienie za reżyserię w Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Europejskiej [2008]. Laureat nagrody im. Bogdana Korzeniewskiego [1997], dwukrotnie nominowany do Paszportu „Polityki” [2006, 2007]. We Wrocławiu, w Teatrze Polskim, wyreżyserował Mewę Antoniego Czechowa [1995] i Wszystkim Zygmuntom między oczy wg Mariusza Sieniewicza [2006].

linia4

Tomasz Hynek – reżyser teatralny, kompozytor, dyrygent, absolwent Akademii Muzycznej oraz reżyserii w Akademii Teatralnej w Warszawie. Twórca muzyki do blisko trzydziestu spektakli zrealizowanych m.in. przez Macieja Wojtyszkę, Zbigniewa Zapasiewicza. Od 2000 r. współpracuje jako kompozytor z Markiem Fiedorem. Jako reżyser zadebiutował w 1999 r. w Teatrze im. Węgierki w Białymstoku inscenizacją Małego księcia Antoine'a de Saint-Exupéry'ego. Skomponował także muzykę do tego spektaklu. Zrealizował kilkanaście przedstawień, wśród nich Nienasycenie Witkacego [2009], god.com na podstawie Czekając na Godota Samuela Becketta [2006], Piaskownica Michała Walczaka [2005], Czarujący korowód Wernera Schwaba [2002], Spokój w głowie wg Tymona Feusette'a [2002], Suburbia Erica Bogosiana [2001]. Pracował w teatrach Studio i Współczesnym w Warszawie, im. Kochanowskiego w Opolu, im. Horzycy w Toruniu, Polskim w Poznaniu. Spektakl A ja, Hanna wg Trenów Jana Kochanowskiego opatrzonych muzyką rockową przyniósł mu w 2011 r. Grand Prix za reżyserię na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych, I nagrodę na Wałbrzyskich Fanaberiach Teatralnych, a w 2012 r. dwie Złote Maski za najlepsze widowisko roku i za muzykę. Z Wrocławskim Teatrem Współczesnym współpracuje po raz drugi, 17 maja 2013 r.miała miejsce prapremiera dramatu Marka Kocota Pomarańczyk, który wyreżyserował i opatrzył muzyką.

linia4

Justyna Łagowska – scenografka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie; dyplom  w 1998 r. w katedrze scenografii u prof. Andrzeja Sadowskiego. Stworzyła około trzydziestu scenografii. Współpracowała m. in. z Małgorzatą Bogajewską, Remigiuszem Brzykiem, Markiem Fiedorem, Janem Klatą i Nikołajem Koladą. Jej scenografie zdobywały nagrody na festiwalach w Opolu, Rzeszowie, Zabrzu, Szczecinie, Otrzymała wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za koncepcję wizualną spektaklu Utwór o Matce i Ojczyźnie Bożeny Keff w reżyserii Jana Klaty [Teatr Polski we Wrocławiu, 2011]

 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety