Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

program

slajderczytania

Festiwal Dramatu STREFY KONTAKTU. Czytania

2 – 4 czerwca 2017

Wrocławski Teatr Współczesny

 

Na Festiwalu prezentowane były teksty nagrodzone i wyróżnione w II Konkursie Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU, organizowanym przez Wrocławski Teatr Współczesny i Miasto Wrocław. Publiczność miała okazję zobaczyć pięć całkowicie różnych pomysłów na CZYTANIA jako STREFY pierwszego KONTAKTU z dramatem.

 

W repertuarze drugiej edycji Festiwalu Dramatu STREFY KOTAKTU. Czytania [2 - 4 czerwca 2017 r.] wyjątkiem był spektakl – dyplom studentów PWST – POCZEKALNIA SZEŚĆ-DWA-ZERO Marty Guśniowskiej w reżyserii Marka Fiedora: ironiczny, chwilami śmieszny do bólu, czasem balansujący na granicy kabaretu literackiego strumień opowieści o losach przedziwnych postaci. Aktorka, która marzy o tym, by mieć swoje pięć minut i romansuje z zegarkiem, mężczyzna, który opuszcza rodzinę, ale koresponduje ze swoim psem, złodziej, który nigdy nie krzywdzi „tych, co mają gorzej od niego”. Z tych absurdalnych historii dziejących się wśród nieskończonych rzędów krzeseł sporo dowiadujemy się o sobie.
 
 
KRZYSZTAŁOWY PAŁAC Agnieszki Jakimiak czytany był wśród gigantycznych przezroczystych tafli przecinających scenę. Kilka pozornie jednakowych, niebieskich postaci, przedziwna śpiewaczka operowa i lokaj snuli refleksje  o losach cywilizacji, nadmiarze dóbr, konsumpcji i podziałach społecznych w dzisiejszym świecie. Reżyserowała Kamila Michalak [Wrocławski Teatr Współczesny].
 
 
Czytanie PRADZIADÓW Wojciecha Kuczoka reżyser Sebastian Majewski [Teatr im. Szaniawskiego w Wałbrzychu] zaaranżował jako pierwszą próbę czytaną – od takiej próby zaczyna się każda praca nad przedstawieniem. Aktorzy, krzątający się wśród nich reżyser, kwestie czytane prawie bez intonacji – to wszystko stopniowo przekształcało się w przedstawienie. Błyskotliwy tekst o relacjach rodzinnych i społecznych, o tradycji i dziedzictwie jakby wydobywał się z białych kartek aktorskich egzemplarzy i stopniowo ogarniał całą scenę.
 
 
Realizując czytanie debiutanckiego dramatu cenionej autorki prozy Magdaleny Tulli ALBO UMRZEĆ, reżyserka Anna Augustynowicz [Teatr im. Kochanowskiego w Opolu] postawiła na ascezę. Chłodny i elektryzujący zarazem dialog dwojga kuzynów o powikłanej historii rodziny aktorzy wypowiadali patrząc przed siebie, nigdy na partnera. Ich bohaterowie nie potrafili i nie chcieli zrozumieć się wzajemnie i porozumieć.
 
 
NIE MA Maliny Prześlugi – pseudorealistyczny dramat pełen drwiny z miejskich wyobrażeń o wiejskim życiu – przeczytany został  na scenie, gdzie jedyną dekoracją wprowadzoną przez reżysera Pawła Kamzę [Teatr im. Modrzejewskiej w Legnicy] były proste drewniane ławki i ułożone na podłodze framugi starych okien, imitujące i mieszkania i groby, i wszystko, czego tylko dusza zapragnie. Aktorzy czytali tekst z tabletów i smartfonów. Postaci żywych i umarłych dialogowały ze sobą bez żadnych przeszkód.
 
 
Pozbawiony znaków przestankowych czterdziestominutowy monolog bliźniaka, który utracił brata – DOPPELGANGER autorstwa Sandry Szwarc – reżyser Jacek Poniedziałek powierzył Adamowi Ferencemu. Przez większość tej przejmującej opowieści o bólu i szaleństwie widzieliśmy tylko plecy siedzącego wśród luster aktora i jego wielki, niemal nieruchomy portret w tle. Ile razy w życiu słyszymy głos, który coś podpowiada i ćwiczymy kwestie, które potem wypowiadamy „na żywo”…
 
Zainteresowanie publiczności było bardzo duże. Kolejne CZYTANIA we Wrocławskim Teatrze Współczesnym – w 2019 roku.

 

poczekalnia 6-2-0

graf C poczekalnia

Marta Guśniowska POCZEKALNIA SZEŚĆ-DWA-ZERO

reż. Marek Fiedor

Spektakl dyplomowy studentów IV roku Wydziału Aktorskiego PWST w roku akademickim 2016/2017

 

Poczekalnia sześć-dwa-zero to zbiór luźno połączonych opowieści, nacechowanych humorem i absurdem. Punktem wyjścia jest historia Mężczyzny, który z powodu hałaśliwego sąsiada, a później i niesprzyjających warunków pogodowych trafia w niezwykłe miejsce zwane poczekalnią, po brzegi wypełnione najróżniejszymi osobowościami, snującymi swe dziwaczne historie...

 

realizatorzy:   obsada:
     
scenografia i kostiumy: Klaudia Laszczyk [ASP we Wrocławiu, opieka artystyczna: Elżbieta Wernio]   Michał Bajor, Mariusz Bąkowski, Malwina Brych, Kacper Gaduła-Zawratyński, Janiszewska Katarzyna, Jan Kardasiński, Grzegorz Karłowicz, Igor Kowalunas, Monika Kulczyk, Magdalena Lamża, Jakub Łopatka, Aleksandra Pałka, Krzysztof Satała, Tomasz Taranta, Adam Turczyk, Mateusz Wiśniewski, Paulina Wosik
asystentka scenografa: Zuzanna Zajt [ASP we Wrocławiu, opieka artstyczna: Elżbieta Wernio]  
asystent reżysera: Igor Kowalunas [PWST Filia we Wrocławiu]  
     
     

 

Marta Guśniowska [1979, Międzyrzecz Wielkopolski] – autorka blisko stu sztuk dla dzieci i młodzieży, kilkadziesiąt z nich wystawiono w Polsce i za granicą [Czechy, Węgry, Słowacja, Rosja, Kanada], dramaturg w Białostockim Teatrze Lalek. Napisała m.in.: A niech to Gęś kopnie! [I nagroda w XXVII Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, Poznań 2014], Brak sensu, Aniołek, Żyrafa i Stołek...Krokus-PokusOny [nagroda w 24. Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, Poznań, 2013], O rycerzu Pryszczycerzu i Królewnie Pięknotce [wyróżnienie w 13. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej] , Marvin [I nagroda w XXVII Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, Poznań 2016], O mniejszych braciszkach świętgo Franciszka [wyróżnienie w 15. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, 2009], Urodziny w Nigdylandii [III nagroda w 25. Konkursie na Sztukę Teatralną dla Dzieci i Młodzieży, Poznań, 2014]. W Konkursie Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU uczestniczy po raz drugi.

 

kryształowy pałac

graf C2 krysztalowy palac 

Agnieszka Jakimiak KRYSZTAŁOWY PAŁAC

reż. Kamila Michalak

Wrocławski Teatr Współczesny

 

Bezpośrednim impulsem do napisania Kryształowego Pałacu była refleksja o istocie kolekcjonowania, gromadzenia, multiplikowania i zwielokrotniania dóbr, artefaktów i obiektów artystycznych. Kryształowy Pałac stworzony przez Josepha Paxtona w połowie XIX wieku stanowi pretekst do rozważań o procesie konsumpcji kultury i jej instrumentalizacji, ale służy także za bodziec do przemyślenia klasowych rozwarstwień w europejskich społeczeństwach. Opisy poszczególnych ekspozycji tworzą niekompletną i fragmentaryczną strukturę, która ma uchwycić relację między zaspokojeniem pragnienia zwiedzających a wyzyskiem wpisanym w proces tworzenia kulturowego dziedzictwa.

 

realizatorzy:   obsada:
     
opracowanie muzyczne: Aleksandra Klimczak   Anna Kieca
    Aleksandra Klimczak [gościnnie]
    Tadeusz Ratuszniak
    Maciej Tomaszewski
    Piotr Łukaszczyk [gościnnie] 
    Mariusz Bąkowski [PWST Wrocław]
     
     

 

KPm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0082 KPm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0100 KPm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0166 KPm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0270 KPm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0312 KPm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-2-2

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter


Agnieszka Jakimiak [1987, Łódź] – dramaturżka i eseistka, recenzentka teatralna i filmowa, w teatrze współpracowała z reżyserami: Oliverem Frljiciem [Nie-Boska Komedia. SzczątkiNie-Boska Komedia. Wyznanie], Weroniką Szczawińską [Jak być kochanąRe//mix: Lidia Zamkow: 2 albo 3 rzeczy, które o niej wiemArtyści prowincjonalniGeniusz w golfie, Wojny, których nie przeżyłam], Katarzyną Szyngierą [Przypisy do PowstaniaAutobus jedzieTajemniczy ogród – realizacja w WTW, 2014]. Współautorka interdyscyplinarnego projektu Usland. Śladami Leonarda Z. na Kultursymposium w Weimarze i na Konfrontacjach Teatralnych w Lublinie. Uczestniczka Forum Dramatopisarskiego przy Festiwalu Neue Stucke aus Europa w Wiesbaden. Publikowała na łamach: „Dwutygodnika”, „Didaskaliów”, „Kina”, „Res Publiki Nowej”, „Ha!artu”. Jej sztuka Kunstkammer nadesłana na I Konkurs Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU 2016 była prezentowana w formie czytania performatywnego na festiwalu czytań 4-5 czerwca 2016 w WTW.

 

pradziady

graf C3 pradziady 

Wojciech Kuczok PRADZIADY

reż. Seb Majewski

Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu

 

"Pradziady zacząłem pisać jeszcze w 2009 roku, na zaproszenie Mikołaja Grabowskiego, który organizował festiwal (neo)sarmacki w krakowskim Starym Teatrze. Nie zdążyłem się uporać na czas z epilogiem, mimo że zachęcało mnie do tego kilku twórców, którzy dramat gotowi byli zrealizować – m.in. Piotr Cieplak. Wpadłem wtedy w okres turbulencji życiowych, wyjechałem na rok do Berlina, zająłem się Spiskami i rzecz zaczęła obrastać kurzem. A potem przytrafił się Smoleńsk i zrozumiałem, że to jest właśnie mój epilog, ale muszę z nim poczekać, aż żałoba narodowa się przepracuje. Tylko, że żałoba się nie przepracowała, lecz zmieniła w tragikomiczny kult zamachu, który w rękach politycznych manipulatorów doprowadził Polaków do symbolicznej wojny domowej. Zmarli i nienarodzeni są w Polsce ważniejsi od żywych; jesteśmy narodem pogrążonym w resentymencie, lubującym się w uprawianiu nekroperformansu, którego szczytowym momentem są właśnie rozpaczliwe próby nadania uwznioślającego sensu najgłupszej śmierci w naszej historii. Pradziady z epilogiem są trochę jak wybuch histerycznego śmiechu na przeciągającym się pogrzebie".

 

realizatorzy:   obsada: 
     
scenografia i kostiumy: Karolina Mazur   Angelika Cegielska
światło i multimedia: Tomasz Jękot   Sara Celler-Jezierska
    Karolina Krawiec
    Joanna Łaganowska
    Roksana Lewak
    Piotr Mokrzycki
    Filip Perkowski
    Dariusz Skowroński
    Czesław Skwarek
    Ryszard Węgrzyn
    Karolina Marciniak [gościnnie]
    Irena Wójcik
    Włodzimierz Dyła [gościnnie]
    Piotr Tokarz
     
     

 

Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0403 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0414 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0428 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0436 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0447 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0487 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0537 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9650 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9656 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9673 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9680 Pm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9705

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

 


Wojciech Kuczok [1972, Chorzów] – pisarz, scenarzysta, speleolog. Autor książek: Opowieści samowite [1996, tomik poetycki], Larmo [1998, arkusz poetycki], Opowieści słychane [1999], Szkieleciarki [2002, zbiór opowiadań], Gnój [2003, Nagroda Nike i Paszport Polityki 2004], Widmokrąg [2004, zbiór opowiadań], Opowieści przebrane [2005, wybór opowiadań], To piekielne kino [2006, zbiór esejów o kinie], Senność [2008, powieść], Moje projekcje [2009 zbiór felietonów i esejów o kinie], Spiski, [2010, powieść], Poza światłem [2012, zbiór szkiców i esejów podróżniczych], Obscenariusz [2013, zbiór opowiadań], Proszę mnie nie budzić [2016, zbiór opowiadań], Czarna [2017, powieść]. Twórca autorskich scenariuszy do filmów Magdaleny Piekorz Pręgi, [2003, nagroda Złote Lwy w Gdyni] i Senność [2008] oraz utworów scenicznych Doktor Haust [2004, Teatr Studio w Warszawie, reż. Magdalena Piekorz, monodram w wykonaniu Michała Żebrowskiego], Ambona Ludu [2016, Teatr Nowy w Poznaniu, reż. Piotr Kruszczyński]. Jako speleolog dokonał kilku znaczących odkryć: m.in. Jaskini Hardej w Tatrach Zachodnich i Jaskini Niedźwiedziej Górnej w Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, za które został uhonorowany w 2013 roku wyróżnieniem „Kolos”. Prywatnie: mąż felietonistki i dziennikarki Agaty Passent.

 

albo umrzeć

graf C4 albo umrzec

 Magdalena Tulli ALBO UMRZEĆ

reż. Anna Augustynowicz

Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu

 

"Kiedy dostałam zaproszenie do napisania dramatu, od razu pomyślałam o pewnym zdjęciu z albumu rodzinnego przyjaciół, Niemców. Mam je, bo tak mnie poruszyło, że natychmiast je dla mnie zeskanowali. Znałam losy wszystkich postaci z tego zdjęcia, posłużyłam się też faktami z opowieści innych osób, a dużo, rzecz jasna, zmyśliłam, żeby to wszystko złożyło się w całość, czyli w dialogi eskalujące napięcie".

 

W naszej części Europy przeszłość jest jak grzęzawisko, wciąga kolejne pokolenia. O tym opowiada ta sztuka.

 

obsada:
Judyta Paradzińska
Przemysław Kozłowski [Wrocławski Teatr Współczesny]

 

AUm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0578 AUm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0584 AUm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0591 AUm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0595 AUm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0599 AUm_BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9837

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

 

Magdalena Tulli [1955, Warszawa] – pisarka i tłumaczka, członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, laureatka Nagrody Kościelskich w 1995 r., pięciokrotna finalistka Nagrody Literackiej Nike: W czerwieni [1999], Tryby [2004], Skaza [2007], Włoskie szpilki [2012], Szum [2015]. Książka Włoskie szpilki znalazła się również w finale Wrocławskiej Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus w 2012 r. oraz otrzymała Nagrodę Literacką Gdynia i Nagrodę Literacką Gryfia. Jej utwory tłumaczone były na angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, chorwacki, słoweński, czeski, węgierski, włoski, szwedzki, łotewski i litewski. Laureatka pierwszej edycji Nagrody Literackiej im. Juliana Tuwima przyznawanej za całokształt twórczości [2013]. Przetłumaczyła m.in. Utraconą Marcela Prousta [2001], tom opowiadań Gniew niebios Fleur Jaeggy [1999] – za co otrzymała nagrodę „Literatury na Świecie” – oraz „Długi dzień Ameriga” Italo Calvino. W II Konkursie Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU debiutuje jako dramatopisarka.

 

nie ma

 

 graf C5 Nie MA 

Malina Prześluga NIE MA

reż. Paweł Kamza

Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy

 

"Wiedziałam, że chcę napisać o wsi. W dość prosty i umowny sposób zderzyć się z mitem. Zaczęłam o wsi czytać, wszystko jak leci, reportaże (mój ojciec kiedyś był reportażystą polskiej wsi), artykuły, foldery agroturystyczne, książki – choć książek o polskiej wsi właściwie nie ma. Parę razy, przy okazji, będąc poza miastem, zawitałam w wiejskie strony, świadomie – myśląc o tekście – ale wciąż jako przybysz z zewnątrz, turystka. Dowiedziałam się z tych poszukiwań jednego – nie ma dziś jednoznacznej prawdy o polskiej wsi, a widz teatralny, a więc mieszkaniec miasta, jest nie tylko tej prawdy pozbawiony, jego się do niej siłą nie dopuszcza! Wieś dziś postrzegana jest dwojako – jako źródło wszelkiej zarazy, głupoty, plugastwa, zwyrodnienia, patologii, biedy, prostactwa, obciachu i nieszczęścia – jako miejsce, z którego trzeba uciekać, którego należy się bać lub z którego można się śmiać – taki „Dom zły”. Albo jako upragniony azyl, umajona idylla z kurką, kózką, konikiem, mlekiem od krowy, świergotem ptaszków i zapachem siana – czyli przedmiot pożądania klasy średniej ciężkopracującej – domek na wsi, dacza, wieś weekendowa, wieś prozdrowotna, ratunek od zła tego świata. I choć moje korzenie są we wsi, choć wspomnienia z dzieciństwa wokół niej krążą, nie mam dziś prawa pisać o niej prawdy – nie znam prawdy! Napisałam więc czystą nieprawdę, opartą na pseudorealnych problemach i pseudorealnych postaciach, zbudowaną tak, by z jednej strony pod prawdę się podszywała, z drugiej jednak obnażała, jak płaskie i pozbawione szacunku jest dziś myślenie o wsi. Pseudorealizm, tak jednym słowem nazwałabym wytrych do tego tekstu".

 

realizatorzy:   obsada:
     
muzyka i przygotowanie wokalne: Andrzej Janiga   Rafał Cieluch
    Ewa Galusińska
    Robert Gulaczyk
    Małgorzata Patryn
    Anita Poddębniak
    Magda Skiba
    Małgorzata Urbańska

 

 

BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0677 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0696 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0709 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0768 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0798 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0873 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0887 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-0950 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-1053 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-1075 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9895 BTW_PHOTOGRAPHERS_MAZIARZ_RAJTER-9914

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

 


Malina Prześluga [1983, Trzcianka] – autorka dramatów i prozy, dramaturg Teatru Animacji w Poznaniu. Tworzy głównie dla dzieci i młodzieży. Jej dramaty adresowane do dorosłej publiczności publikowane były w czasopiśmie DIALOG. Na jej twórczość dramaturgiczną składają się m.in.: PinokioSmokiDziób w dzióbŚwiatełkoStopklatkaNic, Dzika Mrówka, Adam i EwaNajmniejszy Bal ŚwiataJak Jest. Twórczość prozatorska: Bajka i MajkaZiuziaZiuzia i coś niezwykłegoBajka o włosie PatrykuBajka o starej babci i molu ZbyszkuA morze nie. Wielokrotnie nagradzana, m.in. nagrodą indywidualną w 19. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za tekst Chodź na słówko oraz Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Małgorzaty Omilanowskiej za dokonania w dziedzinie literatury i dramaturgii dla dzieci [2015]. Zdobywczyni drugiej nagrody [pierwszej nie przyznano] za sztukę Garnitur Prezydenta w I Konkursie Dramaturgicznym STREFY KONTAKTU 2016 [premiera 5 marca 2016, WTW].

 

doppelganger

 graf C6

Sandra Szwarc DOPPELGANGER

reż. Jacek Poniedziałek

Wrocławski Teatr Współczesny

 

Inspiracją do napisania tekstu był temat bliźniąt i różnorakich zjawisk związanych z posiadaniem bądź nieposiadaniem rodzeństwa bliźniaczego. Wiele jest dobrze udokumentowanych, fascynujących historii osób dotkniętych tzw. syndromem twinless twin (bliźniaka – bez bliźniaka). W relacjach tych osób uderzająca jest siła i stopień złożoności więzi pomiędzy rodzeństwem, porównywalna chyba tylko do połączeń nerwowych pomiędzy poszczególnymi organami ciała. I tak jak utracona dłoń, utracony bliźniak pozostawia po sobie ból fantomowy, który jest (którego nie ma?) do końca życia.

 

realizatorzy:   obsada:
     
muzyka: Bartosz Dziadosz "Pleq"   Adam Ferency
multimedia: Michał Dobrucki    

 


CSS Gallery:
Could not find folder /home/users/wteatrw/public_html/images/teatralny/03_2016_strefy/czytania2017/doppelganger/

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

Sandra Szwarc [1989, Koszalin] – absolwentka Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku w klasie fortepianu, Uniwersytetu Gdańskiego [wiedza o teatrze] oraz Południowobałtyckiej Akademii Teatru Niezależnego. Dwukrotna finalistka Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej – za sztukę Von Bingen. Historia prawdziwa [2015] oraz Supernova Live [2016] którą wyróżniono Alternatywną Nagrodą Dramaturgiczną. Laureatka nagrody Talanton 2016 za debiut dramaturgiczny w Teatrze Polskiego Radia. Słuchowisko na podstawie dramatu Von Bingen. Historia prawdziwa, które powstało w Teatrze Polskiego Radia [reż. Waldemar Modestowicz], zdobyło Grand Prix konkursu radiowego na Festiwalu Dwa Teatry w Sopocie [2016]. Słuchowisko zostało także zakwalifikowane do finału jubileuszowego XX Festiwalu Prix Marulić w Chorwacji.

 

 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety
Follow Us