Strona wykorzystuje pliki cookies. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

opis projektu

 nowe strefy kontaktu 750 500

www.strefykontaktu.pl

Od początku sezonu 2012/2013 realizujemy działania artystyczne i promocyjne, których kulminacja nastąpi jesienią 2016 roku w czasie wrocławskiej rezydencji Europejskiej Stolicy Kultury. Celem tego projektu jest zaprezentowanie fenomenu Wrocławia jako miasta, w którym powstawały i były realizowane na scenie ważne zjawiska polskiego dramatu współczesnego – utwory Helmuta Kajzara, Tymoteusza Karpowicza i Tadeusza Różewicza – oraz próba podjęcia i rozwinięcia tej tradycji poprzez inicjowanie twórczości dramaturgicznej. Zapraszamy też do współpracy artystów teatru, pytając ich, czy strategie twórcze tych trzech autorów są podejmowane przez kolejne pokolenia dramatopisarzy, co z tej tradycji zostało, czy Wrocław nadal jest miejscem inspirującym dla poszukiwania nowych form teatru.

Wrocław jest miastem polskiego dramatu współczesnego i to tego niezwykle oryginalnego, niewpisującego się w żadne mody, przeciwnie pielęgnującego prawo do osobności, nawet za cenę odrzucenia. O tym fenomenie decyduje obecność (poprzez życie i twórczość) tak niezwykłych dramatopisarzy jak Kajzar, Karpowicz, Różewicz czy kilkudziesięcioletnia historia Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych. Twórcy ci od początku lat sześćdziesiątych minionego wieku wyznaczali artystyczny profil Wrocławskiego Teatru Współczesnego. Każdy na swój sposób wytyczał własną ścieżkę poszukiwań, ale wspólna była ich niezgoda na zastane narracje teatralne, poszukiwanie nowego języka scenicznego oddającego niejednoznaczność świata. Ich twórcza anarchia rozbijała świat i sklejała go w nowym poetyckim porządku, który nie zapominał o dojmującej realności ludzkiego istnienia.

Staramy się pielęgnować tę tradycję, jest ona dla nas niewyczerpanym źródłem inspiracji. Realizujemy teksty tych artystów jako przedstawienia, słuchowiska, instalacje aktorsko-medialne, warsztaty, czytania performatywne, zdarzenia sceniczne. Wskazujemy tym samym na niezwykłe związki treści i form teatralnych, które wciąż generuje ich twórczość. Chcemy zadomowić w naszym teatrze Olgę Tokarczuk, od niedawna mieszkankę Wrocławia, autorkę niezwykłej prozy, która naszym zdaniem wpisuje się w te poszukiwania, wytyczając własną, wyrazistą drogę.

Do wszystkich, którzy czują związek z duchem tej awangardowej, nie bojącej się eksperymentu, tradycji literackiej i teatralnej kierujemy zaproszenie do współpracy. Dedykujemy im słowa, które napisał na sześćdziesięciolecie Wrocławskiego Teatru Współczesnego Tadeusz Różewicz: „Nowa sztuka powstaje przez wynalezienie nowej formy, nowego wyrazu, nowego języka i składni, nie przez składanie najszlachetniejszych deklaracji, nie przez angażowanie się w słuszne i jedyne poglądy polityczne, nie przez podpisywanie listów i protestów, nie przez składanie wyznań, że jesteśmy pełni najszlachetniejszych uczuć humanitarnych i humanistycznych. Twórca zaangażowany to twórca zaangażowany w walkę o nową formę”.


program

 

 Wydarzenia zrealizowane w latach 2012-2016:

 

1-6 grudnia 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_festiwal

  • W trakcie Festiwalu zaprezentowane zostały prapremiery nagrodzonych utworów nadesłanych na zamknięty konkurs dramaturgiczny. Program festiwalu uzupełniły najciekawsze inscenizacje polskiego dramatu współczesnego zrealizowane na scenach polskich i zagranicznych, które korespondują problemowo z projektem.

7 października 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_różewicz

  • premiera spektaklu Nauka chodzenia według utworów Tadeusza Różewicza, scenariusz i reżyseria - Paweł Miśkiewicz, scenografia - Barbara Hanicka, muzyka - Adam Skrzypek, Duża Scena.

6-9 października 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_patroni

  • Dni Patronów, podczas których pokazane zostaną spektakle na podstawie utworów Kajzara, Karpowicza i Różewicza.

4-5 czerwca 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_dramat

  • czytania performatywne sztuk nadesłanych na zamknięty konkurs dramaturgiczny wtw://strefy_kontaktu_dramat, zrealizowane przez młodych reżyserów w konkursie ofert.

7 maja 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_kajzar

  • premiera spektaklu wg +++ (trzema krzyżykami) i Ciągu dalszego (KaDeWe) Helmuta Kajzara, scenariusz Iga Gańczarczyk, reżyseria Katarzyna Szyngiera, scenografia Agata Baumgart, Scena na Strychu.

28 lutego 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_dramat

  • spotkanie z Lidią Amejko, autorką sztuki Silesia, Silentia, Markiem Fiedorem [reżyserem], Tomaszem Hynkiem [kompozytorem] oraz aktorami.

5 marca 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_dramat

  • prapremiera Garnituru prezydenta Maliny Prześlugi, reżyseria Cezary Iber, Duża Scena. Dramat nagrodzony w konkursie wtw://strefy_kontaktu_dramat.

 23 stycznia 2016; wtw://strefy_kontaktu 2016_dramat

  • prapremiera spektaklu Silesia, Silentia Lidii Amejko, w scenografii i reżyserii Marka Fiedora, muzyka Tomasz Hynek, Scena na Strychu. Dramat nagrodzony w konkursie wtw://strefy_kontaktu_dramat.

23 stycznia 2016; wtw:// strefy_kontaktu 2016_koprodukcje

  • premiera Obory Helmuta Kajzara, reżyseria: Janusz Klimsza [koprodukcja WTW i Teśinskego divadla, Ćesky Teśin / Teatr Cieszyński, Scena Polska].

28-29 listopada 2015; wtw:// strefy_kontaktu_koprodukcje

  • premiera Lamentu wg Matka odchodzi Tadeusza Różewicza , choreografia: Ewa Wycichowska, reżyseria: Ewa Wycichowska i Janusz Stolarski [koprodukcja WTW i Polski Teatru Tańca w Poznaniu].

30 października 2015; wtw:// strefy_kontaktu_koprodukcje

17 października 2015; wtw:// strefy_kontaktu 2016_kajzar

 9 października 2015;  wtw:// strefy_kontaktu 2016_dramat

18 września 2015; wtw://strefy_kontaktu 2016_koprodukcja

16 maja 2015; www:// strefy_kontaktu 2016_breslau

  • prapremiera Końca świata w Breslau Agnieszki Olsten i Krzysztofa Kopki wg Marka Krajewskiego, reżyseria: Agnieszka Olsten.

24 maja 2015; wtw:// strefy_kontaktu 2016_breslau

29 marca 2015; wtw:// strefy_kontaktu_koprodukcje

14 lutego 2015; wtw:// strefy_kontaktu 2016_karpowicz

  • prapremiera Niewidzialnego chłopca Tymoteusza Karpowicza; reżyseria: Weronika Szczawińska;
  • wernisaż wystawy wielkoformatowych fotografii Karpowicz we Współczesnym [premiery z lat 1958-2015].

luty 2015; wtw:// strefy_kontaktu 2016_karpowicz

  • przed prapremierą Niewidzialnego chłopca podróżujący po Wrocławiu tramwajami linii 9, 10, 17, 20 i 23 mogli czytać umieszczone tam fragmenty wierszy Karpowicza.

18 października 2014; wtw:// strefy_kontaktu 2016_kajzar

30 września 2014; wtw:// strefy_kontaktu 2016_koprodukcje

19 czerwca 2014; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar

  • w ycieczka autokarowa na Śląsk Cieszyński śladami Helmuta Kajzara i Paternoster.

14 czerwca 2014; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar

10-11 czerwca 2014; wtw:// strefy_kontaktu_różewicz

  • Różewicz w obiektywie Adama Hawałeja – wystawa zdjęć poety ze zbiorów WTW, Nowa Scena Teatru Aleksandryjskiego w Sankt Petersburgu;
  • dwa wykłady Maryli Zielińskiej [kierownik literackiej WTW] na temat Tadeusza Różewicza połączone z projekcją fragmentów filmów dokumentalnych o artyście [Adrzeja Sapiji oraz Artura Burszty i Jolanty Kowalskiej]; zdarzenia te towarzyszyły spektaklowi Stara kobieta wysiaduje Różewicza w reżyserii Nikołaja Roszczyna z repertuaru Aleksandrynki.

7 czerwca 2014; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar

17 maja 2014; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar

23 kwietnia 2014;wtw:// strefy_kontaktu 2016

17 lutego 2014;  wtw:// strefy_kontaktu 2016_dramat

15 grudnia 2013; wtw:// strefy_kontaktu_karpowicz

8 czerwca 2013; wtw:// strefy_kontaktu_kotlina

  • w cyklu wtw://strefy_kontaku_nowe horyzonty wieczór filmów wybranych przez Olgę Tokarczuk, korespondujących z premierą Kotliny w reżyserii Agnieszki Olsten, i rozmowa z pisarką prowadzona przez dr Olgę Katafiasz.

12 maja 2013; wtw:// strefy_kontaktu_karpowicz

  • prapremierowa realizacja słuchowiska Tymoteusza Karpowicza Dźwiękowy zapis doliny z transmisją w Radiu Wrocław; reżyseria: Weronika Szczawińska;
  • promocja książki Eweliny Godlewskiej-Byliniak Teatr radio-logicznyTymoteusza Karpowicza; rozmowa Weroniki Szczawińskiej z autorką.

14 kwietnia 2013; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar

2 kwietnia 2013; wtw:// strefy_kontaktu_kotlina

10 marca 2013; wtw:// strefy_kontaktu_kotlina

9 marca 2013; wtw:// strefy_kontaktu_kotlina

  • premiera Kotliny na podstawie powieści Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych, scenariusz: Agnieszka Olsten i Igor Stokfiszewski, reżyseria: Agnieszka Olsten, Duża Scena.

24 lutego 2013; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar

  • Helmut Kajzar Rycerz Andrzej; warsztat studentów PWST we Wrocławiu, reżyseria: Paweł Łysak;
  • promocja książek: Prawie ludzkie, prawie moje. Teatr Helmuta Kajzara Marcina Kościelniaka i Koniec półświni. Wybrane utwory i teksty o  teatrze Helmuta Kajzara; rozmowa Jacka Kopcińskiego i Pawła Łysaka z Marcinem Kościelniakiem;
  • projekcja filmu dokumentalnego Andrzeja Titkowa Dziecko szczęścia. Szkic do portretu Helmuta Kajzara.

25 listopada 2012; wtw:// strefy_kontaktu_kajzar 

Helmut Kajzar – ciąg dalszy

  • projekcja filmu dokumentalnego Pauli Kajzar Wierzę w tę taśmę;
  • performance Krzysztofa Zarębskiego Sceny dla Helmuta;
  • rozmowa Marcina Kościelniaka z Krzysztofem Zarębskim;
  • Helmut Kajzar – ciąg dalszy; instalacja aktorsko-medialna, scenariusz i reżyseria: Teresa Sawicka;
  • Samoobrona. Czyta Helmut Kajzar; prezentacja zapisu audio z archiwum Jolanty Lothe i Pauli Kajzar.

 

dramat


Zamknięty konkurs dramaturgiczny, uczestniczyły w nim wyłącznie osoby zaproszone przez organizatorów, czyli Wrocławski Teatr Współczesny i Miasto Wrocław. Celem konkursu jest inicjowanie twórczości dramatopisarskiej w duchu wielkich wrocławskich dramatopisarzy – Helmuta Kajzara, Tymoteusza Karpowicza, Tadeusza Różewicza – poszukiwaczy nowych form wyrazu i języka scenicznego do opisu współczesności.

 

II Konkurs Dramaturgiczny STREFY KONTAKTU

 

Drugą edycję Konkursu Dramaturgicznego STREFY KONTAKTU ogłosiliśmy w połowie marca 2016 roku. Zaproszenie przyjęło blisko czterdzieścioro dramatopisarzy, pisarzy, poetów, reportażystów i felietonistów. Tym razem oceny nadesłanych utworów dokona pięcioosobowe jury w składzie: Barbara Wysocka, Małgorzata Dziewulska, Marcin Kościelniak, Zbigniew Majchrowski oraz Jerzy Pietraszek. Wyniki ogłosimy podczas uroczystej gali w marcu 2017 roku.

 

I Konkurs Dramaturgiczny STREFY KONTAKTU

Dwie drugorzędne nagrody drugie przyznano Bogusławowi Kiercowi za utwór Łzawe zjawy roku pamiętnego oraz Malinie Prześludze za utwór Garnitur prezydenta. Trzecią nagrodę wręczono Lidii Amejko za utwór Silesia, Silentia.

Nagrody Wrocławskiego Teatru Współczesnego w postaci realizacji tekstu na scenie przyznawała komisja konkursowa w składzie: Marek Fiedor – dyrektor naczelny i artystyczny, Ryszard Nowak – zastępca dyrektora, Maryla Zielińska – kierownik literacki, Anna Błaszczak – sekretarz literacki. W 2016 roku do repertuaru WTW wejdą: Garnitur Prezydenta Maliny Prześlugi w reżyserii Cezarego Ibera oraz Silesia, Silentia Lidii Amejko w reżyserii Marka Fiedora. czytaj więcej...

 

 

koprodukcja

Chcąc, by twórczość Helmuta Kajzara, Tymoteusza Karpowicza i Tadeusza Różewicza była stale obecna na polskich scenach, by brzmiała w nowatorski sposób, przyciągając kolejne pokoleniach widzów, ogłaszamy otwarty konkurs ofert na wystawienie utworu jednego z tych twórców. WTW będzie uczestniczył w tych realizacjach jako koproducent, przeznaczając na ten cel kwotę z puli 200 000 zł., ufundowaną przez Miasto Wrocław.

W dniu 25 września 2014 roku Komisja Konkursowa z nadesłanych zgłoszeń wybrała następujące projekty:

  • Tadeusz Różewicz Kartoteka / Kartoteka rozrzucona, adaptacja i reżyseria: Marcin Kalisz [Teatr Ludowy, Kraków] | Premiera: 30 października 2015
  • Helmut Kajzar Obora, reżyseria: Janusz Klimsza [Teśinske divadlo Ćesky Teśin / Teatr Cieszyński, Scena Polska] | Premiera: 23 stycznia 2016
  • Kajzar. Odyseja 1982 , scenariusz: Dorota Semenowicz, Zuzanna Bojda, Maciej Podstawny, reżyseria: Maciej Podstawny [Teatr im. Solskiego, Tarnów] | Premiera: 29 marca 2015
  • Lament (Tadeusz Różewicz Matka odchodzi),  reżyseria i choreografia: Ewa Wycichowska [Polski Teatr Tańca - Balet Poznański] | Premiera 28-29 listopada 2015
  • Tadeusz Różewicz Śmieszny staruszek;  reżyseria: Ewa Wyskoczyl [Teatr Śląski, Katowice] | Premiera: 18 września 2015

 

 

czytania dramatów

4-5 czerwca 2016

 

Dwudniowy festiwal najnowszych polskich dramatów w WTW – zakończony 
www.strefykontaktu.pl/czytania

 

 

 

Sterylna przestrzeń laboratorium naukowego i pokój dziecinny, cienisty ogród w upalne letnie popołudnie, barokowe wnętrze sali koncertowej, wirtualna sala muzealna i jeszcze – pośledni bar, który ma ambicje zostać popularną restauracją – to sceniczne przestrzenie, w których piątka młodych reżyserów ulokowała akcję pięciu niepublikowanych i niewystawianych dotąd sztuk. To dalszy ciąg realizacji tekstów nadesłanych na konkurs dramaturgiczny STREFY KONTAKTU 2016.

 

Po ubiegłorocznym rozstrzygnięciu konkursu Wrocławski Teatr Współczesny w ciągu kilku miesięcy wystawił przedstawienia Silesia, Silentia Lidii Amejko w reżyserii Marka Fiedora oraz Garnitur Prezydenta Maliny Prześlugi w reżyserii Cezarego Ibera. Podczas czerwcowych CZYTAŃ DRAMATÓW [4, 5 czerwca 2016] publiczność poznała pięć kolejnych tytułów.

 

Lena Frankiewicz – reżyserka Dzieci Wojciecha Ziemilskiego – zastosowała się wiernie do podtytułu: „sztuka dla kilku aktorów i kilkorga dzieci, które jeszcze nie mówią”. Zaangażowała czworo dzieci, które wystąpiły w towarzystwie swoich rodziców. Czytanie roli Mozarta w sztuce Michała Bajera Wolfgang Amadeusz Moz Tomasz Cyz powierzył utalentowanej studentce łódzkiej szkoły teatralnej i pianistce Marii Dębskiej, a mozartowskie arie śpiewała operowa diwa Agata Zubel. Judyta Berłowska przygotowała Drzewom nie wypadają włosy Małgorzaty Szczerbowskiej – dramat o kobietach, nadziei i oczyszczającej sile rozmowy. W Kunstkammer Agnieszki Jakimiak w reżyserii Agaty Dyczko – gabinecie dawnych i dzisiejszych osobliwości – zagrali wspólnie aktorzy WTW i studenci wrocławskiej PWST. CZYTANIA zakończył debiut dramaturgiczny cenionego prozaika Mariusz Sieniewicza w reżyserii Tomasza Szczepanka – Bar świętej krewety. Kulinarna rewolucja rozpętana w pogoni za nową, atrakcyjną wizją upadającego baru stała się metaforą absurdów, wśród których żyjemy.

 

Nad przygotowaniem CZYTAŃ pracowali intensywnie także kompozytorzy, choreografowie, scenografowie wspierani przez wszystkie pracownie teatru. Na pięciu scenach pojawił się prawie cały zespół Wrocławskiego Teatru Współczesnego, aktorzy innych teatrów oraz studenci wrocławskiej PWST.

 

Dzieci Wojciecha Ziemilskiego to podróż w głąb świadomości dziecka, ale także próba przyjrzenia się relacjom małego człowieka i jego rodziców, naszym związkom z naturą i procesowi ewolucji. Kluczowym zdaniem tego tekstu – twierdzi reżyserka, Lena Frankiewicz – są słowa: „Jestem kimś więcej, niż suma genów moich rodziców. Mam swój umysł, który chodzi własnymi ścieżkami. Najważniejsze odkrycie w moim życiu, to że dziedzictwo nie jest czymś, co dostaję, ale czymś, co biorę”.

 

dzieci1 dzieci2 dzieci3 dzieci5 dzieci6 dzieci7

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

Drzewom nie wypadają włosy Małgorzaty Szczerbowskiej, która w czytaniu zagrała jedną z ról, to intymna, pełna nieoczekiwanych zwrotów rozmowa w ogrodzie przy obieraniu truskawek między kobietą, jej nieżyjąca babką, kozą Łeśką i mężczyzną, lekko sparodiowanym na użytek tej abstrakcyjnej sytuacji. To tekst o kobietach, które są silne, zdecydowane, zdolne do poświęceń, ale też delikatne i łatwe do zranienia. „To opowieść o kobiecości i tęsknocie za życiem w zgodzie z samym sobą i w zgodzie z naturą – zauważa Judyta Berłowska – tekst o samotności i o nadziei na realny kontakt z drugim człowiekiem”.

 

drzewom1 drzewom2 drzewom3 drzewom4 drzewom5 drzewom6

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

Wolfgang Amadeusz Moz Michała Bajera jest wariacją na temat życia i twórczości Mozarta – Wariacją-szaleństwem, w której [...] mieszają się czasy, bohaterowie, fakty, utwory, nuty – opisuje tekst reżyser Tomasz Cyz. Krótki cytat z dramatu: „W czasach przed Mozartem gama C-dur dopiero raczkowała. Dochodziła najwyżej do g, grzęzła w nim po uszy, a i to jednym palcem, w pocie czoła i w bólach. Zawsze pod górkę, ale też zawsze dołując. I różni zazdrośnicy chcieli to wszystko odkręcić, żeby było jak kiedyś. Nastawili wrogo publiczność i cesarza Austrii. Dlatego Mozart miał bardzo ciężkie życie, ale ostatecznie jakoś z tego wybrnął i zdobył pośmiertnie zasłużoną sławę”. Geniusz w barokowej sali Oratorium Marianum wystąpił na bosaka...

 

maziarz1 maziarz2 maziarz3 maziarz4 maziarz5 maziarz6

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

Agnieszka Jakimiak deklaruje na samym początku sztuki Kunstkammer, że jest to „fantazja historyczno-współczesna”, która „zadaje jedno pytanie: czy sztuka może zmieniać świat lub zmieniać cokolwiek lub czy istniał taki moment, kiedy sztuka mogła coś zmienić a jeśli istniał, czy naprawdę był prawdziwy a gdyby naprawdę był prawdziwy, czy naprawdę chcielibyśmy o nim pamiętać”. Bohaterowie podejmują bezskuteczne próby rekonstrukcji zdarzeń i zjawisk, które w przeszłości miały wielki wpływ na rzeczywistość. Skandalizująca wystawa, którą usiłuje dziś odtworzyć „ostatni kurator”, miała miejsce w 1968 roku...

 

kunstkammer1 kunstkammer2 kunstkammer3 kunstkammer4 kunstkammer5 kunstkammer6

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

„Atutem Baru świętej krewety Mariusza Sieniewicza jest surrealistyczny humor mocno zakorzeniony w kontekście naszego tu i teraz – mówi reżyser Tomasz Szczepanek. – Autor w kilku scenach przedstawia absurd współczesnej rzeczywistości, zderzając ze sobą różne dyskursy. Języki mediów, nauki, religii, polityki i innych dyscyplin mieszają się w niedoskonałych proporcjach, dając ostatecznie danie ciężkostrawne i niezbyt pożywne. Ale nie chodzi w tym przypadku o to, żeby się najeść, ale żeby coś sobie uświadomić i przy tym nieźle się zabawić”. Publiczność bawiła się świetnie.

 

kreweta1 kreweta2 kreweta3 kreweta4 kreweta5 kreweta6

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

Mimo upalnego weekendu i mnóstwa innych propozycji kulturalnych na weekend we Wrocławiu – Europejskiej Stolicy Kultury – sale podczas CZYTAŃ były wypełnione.

 

Jak zauważył w rozmowie podsumowującej CZYTANIA Mariusz Sieniewicz – pięć premier to w niejednym teatrze cały sezon. Mówił, że ceni czytania jako formę aktywności teatru, ponieważ pozwalają one poznać potencjał teatralny nowych tekstów, uruchamiają wyobraźnię i wrażliwość publiczności. Rozmowę z udziałem autorów sztuk i reżyserów CZYTAŃ prowadził prof. Jacek Kopciński, redaktor naczelny czasopisma „Teatr”.

 

dni patronów

6-9 października

 

Minifestiwal twórczości Kajzara, Karpowicza i Różewicza - DNI PATRONÓW - zakończony

www.strefykontaktu.pl/dni

 

Blisko 1200 widzów obejrzało od 6 do 9 października 2016 teatralne realizacje tekstów Helmuta Kajzara, Tymoteusza Karpowicza i Tadeusza Różewicza. Wrocławski Teatr Współczesny zorganizował minifestiwal ich twórczości – Dni Patronów.

 

01wieszak2 02wieszak1 03foyer 04foyer 05foyer 07foyer 08foyer 09korytarz 11kartoteka 12kartoteka 13kartoteka 14kartoteka

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

Co wieczór na Dużej Scenie prezentowaliśmy NAUKĘ CHODZENIA – spektakl, który prowadzi widza przez dramaty, prozę i poezję Tadeusza Różewicza. Scenografia Barbary Hanickiej to przestrzeń z pozoru prowizoryczna: zniszczone kolumny, fragment sali baletowej z wielkim lustrem, sterta krzeseł, samotne fotele, stara leżanka z gabinetu lekarskiego, a obok piękna harfa, fisharmonia i duży zegar elektroniczny, który odmierza czas do nieubłaganego końca. Niekiedy przez środek sceny przejeżdża wózek operatorski i na ścianie w głębi widzimy zbliżenia twarzy bohaterów. Rzecz jest o życiu i śmierci, o ciszy i hałasie, o wstydzie i wzruszeniu. To spektakl zespołowy. Jego osią jest postać grana przez Jerzego Senatora. W znakomitym monologu z fragmentów prozy „Matka odchodzi” oglądamy Krzesisławę Dubielównę.

zdjęcia ze spektaklu...

 

ZAKUP Z DOSTAWĄ NA MIEJSCE – czytanie performatywne nigdy wcześniej nie wystawianego tekstu Tymoteusza Karpowicza – wyreżyserował Marek Fiedor. W ascetycznej scenografii, w trzech oddzielonych ścianami pudłach zwróconych ku widowni, umieścił na środku Panią Domu i Dostawcę, który przywozi jej zamówione, podobno przez męża, meble. Po bokach, w swobodnych pozach spoczywają Tragarze [Maciej Kowalczyk i Krzysztof Zych]. Zina Kerste i Tadeusz Ratuszniak patrzą w teksty umieszczone na pulpitach do nut, włączają i wyłączają archaiczne magnetofony szpulowe, na których zapisana została cała akustyka spektaklu – odkurzanie, uruchamianie przycisków podczas prezentacji supernowoczesnych mebli, wyrzucanie starych sprzętów przez okno. Okazuje się wkrótce, że nowe meble trafiły do tego domu przez pomyłkę, a Dostawca – przed chwilą namiętny kochanek – znów staje się tylko profesjonalnym handlowcem. Słyszymy, jak Pani zbiega na podwórze, aby uratować to, co zostało. Dźwiga potem po schodach wieżowca resztki dobytku, recytując fragmenty Drogi Krzyżowej. Tragikomiczna opowieść o małżeńskiej zdradzie przeistacza się w historię zmagań z samym sobą. Do głosu dochodzą niespełnione pragnienia i skrywane pokusy.

 

MM0_8025 MM0_8035 MM0_8081 MM0_8140 MM0_8199 MM0_8208 MM0_8209 MM0_8216 MM0_8282 MM0_8292 MM0_8323 MM2_4650

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

KARTOTEKA Tadeusza Różewicza – koprodukcja WTW i Teatru Ludowego z Krakowa – w reżyserii Marcina Kalisza to spektakl adresowany przede wszystkim do młodych widzów. Ich rówieśnicy – gimnazjaliści i licealiści – partnerują tu ósemce zawodowych aktorów. Obydwa zespoły się dopełniają. Młodzi rozpoczynają spektakl już w foyer, dialogując z widzami przy pomocy cytatów z Różewicza. Później staną się chórem „starców”, będą też śpiewać i wcielać się w kolorowe postaci. Za główną przestrzenią jest jeszcze druga, równoległa, a za oknami budynku Sceny na Świebodzkim także przesuwają się niewyraźne postaci. Część akcji można obserwować tylko na 34 monitorach zawieszonych w geometrycznej kompozycji na wprost widowni. Zwielokrotnieni bohaterowie po kolei zajmują ustawione „na trasie” wielkie łóżko. Na nim przeszłość miesza się z teraźniejszością i z jakąś nieprzewidywalną, enigmatyczną przyszłością, ku której mknie cały ten poszatkowany świat.

 

MM0_7811 MM0_7902 MM0_7965 MM0_8094 MM0_8202 MM0_8245

 

fot. BTW Photographers Maziarz Rajter

 

 

Pokaz GWIAZDY Helmuta Kajzara w reżyserii Krzysztofa Czeczota na zakończenie Dni Patronów był jednocześnie transmitowany przez Program Drugi Polskiego Radia w postaci słuchowiska. To spektakl szczególny: widzowie oglądają go w słuchawkach i w nich słyszą specjalnie spreparowaną ścieżkę dźwiękową, jakby udało im się wniknąć w myśli bohatera. Nawet grana na żywo muzyka [Adam Milwiw Baron, Paweł Konikiewicz] brzmi tylko w słuchawkach, a gdy się je zdejmie – słychać suchy dźwięk naciskanych klawiszy. Słuchacze radia nie mogli zobaczyć zmultiplikowanych obrazów aktora w żywym planie i na monitorach, świetnych projekcji Jakuba Lecha, kostiumów – tytułowa postać występuje m.in. w okazałym biały futrze z trenem. Usłyszeli poetycki, rozedrgany monolog człowieka, który balansuje na krawędzi życia i umierania, przeszłości i teraźniejszości, histerii i rozpaczy. Maciej Tomaszewski brawurowo zagrał artystę, dla którego scena była zawsze całym życiem, samotnego, niespełnionego, skazanego na wieczne nienasycenie, wciąż w pogoni za doskonałością kreacji. Jego bohater zmaga się z samym sobą, ale także z mitem wielkiego aktora – Tadeusza Łomnickiego – który grał Gwiazdę w słuchowisku radiowym w reżyserii Zdzisława Wardejna [1976].

zdjęcia ze spektaklu....

 

Zorganizowane w ramach projektu STREFY KONTAKTU 2016 Dni Patronów już za nami. Między 1 a 6 grudnia Wrocławski Teatr Współczesny zaprasza na FESTIWAL DRAMATU.

 

 

festiwal

 

 

 

 

Reportaż z FESTIWALU DRAMATU przygotowany przez TVP3 WROCŁAW - www.wroclaw.tvp.pl/28221390/festiwal-dramatu

 

FESTIWAL DRAMATU we Wrocławskim Teatrze Współczesnym zakończył się wczoraj [6 grudnia 2016] dwugłosem na temat postaci Obcego w naszej kulturze. Tekst Artura Pałygi Wściekłość [czytanie dramatu, reż. Piotr Ratajczak, Teatr Śląski w Katowicach] to niemal publicystyczny przegląd postaw. Czwórka pracowników podczas przerwy na papierosa rozmawia na temat uchodźców, islamu, dzisiejszej Polski. Dramat inspirowany jest książkami Oriany Fallaci Wściekłość i dumaSiła rozumuWywiad z samą sobą. Apokalipsa. Do tej postaci sięgnął także Tomasz Śpiewak w swojej Apokalipsie [reż. Michał Borczuch, Nowy Teatr w Warszawie] zestawiając ksenofobiczne wizje upadku Europy Fallaci z postawą reżysera i pisarza Piera Paolo Passoliniego, który widział w mieszaniu się kultur szansę na rozwój i odnowę.

 

 

FESTIWAL DRAMATU był ostatnim elementem projektu Wrocławskiego Teatru Współczesnego STREFY KONTAKTU 2016 realizowanego w ramach Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Jednak nasze zainteresowanie współczesnym polskim dramatem trwa. Już pod koniec marca 2017 roku rozstrzygnięta zostanie druga edycja konkursu dramaturgicznego. Nagrodzone teksty szybko trafią na scenę. W czerwcu 2017 WTW planuje także drugą edycję festiwalu czytań dramatów wyłonionych w konkursie.

 

 

festiwal1 festiwal1_2 festiwal2 festiwal3 festiwal4 festiwal5

 

 Fot. Elżbieta Kozak

 

 

linia4

 

 

Piąty dzień festiwalu rozpoczął się od czytania Sztuki mięsa Weroniki Murek [reż. Agata Duda-Gracz, Teatr Modrzejewskiej w Legnicy]. To afabularny, demaskatorski tekst o Polsce, o braku umiejętności dialogu, o barierach w nawiązywaniu relacji. Jak okazało się podczas spotkania z zespołem, publiczność świetnie odczytała to dramatyczne wołanie o wzajemną uważność.

 

 

Garnitur Prezydenta Maliny Prześlugi [II nagroda w konkursie dramaturgicznym WTW, reż. Cezary Iber, Wrocławski Teatr Współczesny] jest dramatem o manipulacji, o szumie informacyjnym, w którym żyjemy, o polskich kompleksach, nadużywanych – i przez to degradowanych – symbolach i kliszach, zalegających w naszej świadomości. Tekst, wydrukowany w piśmie DIALOG, rozpoczął już wędrówkę po innych polskich scenach.

 

 

festiwal1 festiwal1_b festiwal2 festiwal3 festiwal4 festiwal5

 

 Fot. Elżbieta Kozak

 

 

linia4

 

 

Niedzielne [4 grudnia 2016] czytanie dramatu Bogusława Kierca Łzawe zjawy roku pamiętnego przygotowane przez Tomasza Cymermana z aktorami Wrocławskiego Teatru Współczesnego i dyskusja z publicznością ujawniły, jak wiele zagadek tkwi w tej sztuce [II nagroda w pierwszej edycji konkursu dramaturgicznego WTW w 2015 r.]. Dialogi szóstki przyjaciół, prywatne, intymne, wstydliwe - są jakby chodzeniem po kruchym lodzie niedopowiedzeń i prawd, które próbują sobie nawzajem ujawnić, ale jeszcze bardziej je ukrywają. Na scenie, wyłożonej taflą prawdziwego lodu, druga grupa aktorów, chwiejnie poruszając się po śliskiej powierzchni, budowała kontrapunkt dla tej tajemniczej opowieści.

 

 

Michał Buszewicz pracując nad sztuką Aktorzy żydowscy [reż. Anna Smolar] przeprowadził wiele rozmów w zespole Teatru Żydowskiego w Warszawie. Powstała opowieść o sprawach prywatnych i – niekiedy pełnym konfliktów – życiu w rodzinie, jaką dla wszystkich tych osób jest ich teatr. To miejsce powołane do zachowania tradycji i kultury, gdzie artyści chcą także szukać ścieżek do współczesności i uniwersalności. Historia jest tylko pozornie lokalna i wycinkowa. Żyjemy w świecie, gdzie kultury łączą się, mieszają, zanikają. Jak dotrzymać mu kroku i jednocześnie pozostać sobą?

 

 

festiwal1 festiwal10 festiwal12 festiwal13 festiwal14 festiwal2 festiwal3 festiwal5 festiwal6 festiwal7 festiwal8 festiwal9

 

 Fot. Karolina Przybylińska-Shiota

 

 

 

linia4

 

 

Półmetek FESTIWALU DRAMATU we Wrocławskim Teatrze Współczesnym

 

 

Dwa bieguny pisania dla teatru w trzecim dniu FESTIWALU DRAMATU: prześmiewczy, chwilami wręcz kabaretowy Żołnierz polski z Dzikiej Strony Wisły w Warszawie - tekst Michała Walczaka i Macieja Łubieńskiego oraz gęsta od sensów, pełna odniesień i tropów nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU! Pawła Demirskiego. Pierwszy - to nieodparcie komiczna, bezlitosna, chwilami wulgarna i brutalna sztuka duetu autorów słynnego teatru polityczno-literackiego Pożar w Burdelu. Historia wewnętrznej przemiany pewnego aktora. Z morałem. I z udziałem publiczności, która po raz kolejny na festiwalu klaskała na stojąco.

 

 

Festiwalowa publiczność wstała do oklasków także po nie-boskiej... ze Starego Teatru w Krakowie. Dramat Demirskiego, inspirowany klasycznym dziełem Zygmunta Krasińskiego, to przegląd kompleksów, lista trudnych pytań o nasze „dzisiaj” – kim jesteśmy, co myślimy o przeszłości, czy potrafimy spojrzeć na siebie w szerszym kontekście, do czego prowadzą nas nasze lęki, fobie i nieudzielone odpowiedzi, w co przeradzają się rewolucje i przemiany. Fascynująca podróż w rzadko odwiedzane chaszcze, które hoduje w sobie każdy z nas, sam często o tym nie wiedząc.

 

 

Dziś [4 grudnia 2016] na FESTIWALU DRAMATU: czytanie dramatu Bogusława Kierca Łzawe zjawy roku pamiętnego [II nagroda w pierwszej edycji konkursu dramaturgicznego Wrocławskiego Teatru Współczesnego] i spotkanie z twórcami oraz – dwukrotnie – Aktorzy żydowscy Michała Buszewicza z Teatru Żydowskiego w Warszawie.

 

 

festiwal2 festiwal3 festiwal4 festiwal5 festiwal6

 

 

 Fot. Karolina Przybylińska-Shiota

 

 

linia4

 

 

W drugim dniu FESTIWALU DRAMATU we Wrocławskim Teatrze Współczesnym publiczność spotkała się z aktorami Teatru Narodowego z Bukaresztu i tłumaczką zagranego przez nich dramatu Doroty Masłowskiej Między nami dobrze jest Sabrą Daici. Ten tekst długo krążył w odpisach wśród rumuńskich twórców teatru. Gdy Radu Afrim, jeden z najciekawszych obecnie tamtejszych reżyserów, przedstawił go swoim aktorom, byli pewni, że autorem jest on sam - tak bardzo pasował do stylu jego scenariuszy. Polskie realia nie zostały w spektaklu zmienione. Rozmowa toczyła się wokół najnowszej historii, podobieństwa realiów i problemów współczesnego życia obu krajów.

 

 

W tym samym czasie na Scenie Ciśnień Teatru Muzycznego Capitol trwał już spektakl Weroniki Szczawińskiej „Wojny, któych nie przeżyłam”. Dramat napisany wspólnie z Agnieszką Jakimiak to sarkastyczny przegląd tego, co o wojnie myślą i jak ją odbierają ci, którzy znają ją tylko z obrazów, przekazów i wiadomości „z drugiej ręki”. Syty, bezpieczny w swoim świecie odbiorca cudzych przeżyć jest kimś w rodzaju podglądacza – galeria wizerunków wojny badanych szkiełkiem i okiem sumiennych pracowników Instytutu Badań Wojen Nieprzeżytych przytłacza. Świetne aktorsko przedstawienie, grane w sterylnej przestrzeni, bezlitośnie demaskuje instrumentalne podejście do wojen we współczesnych mediach i kulturze.

 

 

festiwal1_2 festiwal2_2 festiwal4_2 festiwal5_2 festiwal6_2 festiwal7_2

 

 

 Fot. Karolina Przybylińska-Shiota

 

 

linia4

 

 

W pierwszym dniu FESTIWALU DRAMATU we Wrocławskim Teatrze Współczesnym spotkały się ze sobą dwa teksty, które zaskakują i treścią, i niepowtarzalną formą językową. W SILESIA, SILENTIA Lidii Amejko [Wrocławski Teatr Współczesny, reż. Marek Fiedor] - szycie jest metaforą życia. Rozważania o dwoistości świata, nieodwracalności wyborów, o losach Wrocławia, miasta, które dla wielu stało się ojczyzną przez przypadek, toczą się przy pomocy pojęć krawieckich. To działa!

 

 

 

MIĘDZY NAMI DOBRZE JEST Doroty Masłowskiej [Teatr Narodowy w Bukareszcie, reż. Radu Afrim] – tekst o śmietniku historii i teraźniejszości, o próbach wydobycia się z sieci klisz i schematów, które nas osaczają, o poczuciu braku, jako stanie ducha – zabrzmiał w obcym języku z podwójną siłą. Publiczność od początku gorąco reagowała [spektakl z polskimi i angielskimi napisami], ze śmiechem dając się wciągać w zabawy językowe, w absurdalne, brawurowo zagrane sytuacje. Finałowy monolog Małej Metalowej Dziewczynki o Polsce nastąpił nieoczekiwanie i wprawił widzów w osłupienie. Niemal natychmiast po zakończeniu spektaklu wybuchła owacja na stojąco.

 

 

MIĘDZY NAMI DOBRZE JEST można obejrzeć również dzisiaj [2 grudnia] o godz. 17.00 na Dużej Scenie Wrocławskiego Teatru Współczesnego. Po spektaklu – spotkanie z zespołem. Także dziś, o godz. 19.15 , na Scenie Ciśnień Teatru Muzycznego Capitol – WOJNY, KTÓRYCH NIE PRZEŻYŁAM Agnieszki Jakimiak i Weronik Szczawińskiej [reż. Weronika Szczawińska, Teatr Polski w Bydgoszczy]. Spektakle z napisami w jęz. angielskim.

 

www.strefykontaktu.pl/festiwal/

 

 

festiwal1 festiwal10 festiwal11 festiwal12 festiwal2 festiwal3 festiwal4 festiwal5 festiwal6 festiwal7 festiwal8 festiwal9

 

 

fot. Karolina Przybylińska-Shiota

 

 

 

 

 ©2017 Wrocławski Teatr Współczesny        

Fundatorem strony jest:

youtube
intagram
facebook
bilety
Follow Us