Od napisania „Białego małżeństwa” minęło 37 lat. Wrocławska premiera w Teatrze Współczesnym w 1975 r. w reż. Kazimierza Brauna i prapremierowa realizacja Tadeusza Minca w Warszawie (także w 1975 r.) – wywołały szok kulturowy. Dramat Różewicza zapoczątkował dyskusję o cielesności, o pętaniu natury przez kulturę. Otwarta została w teatrze przestrzeń dla poznania tematów tabu: dojrzewania fizycznego, seksu...
Rok temu, z inspiracji autora, Krystyna Meissner podjęła decyzję o ponownej realizacji „Białego małżeństwa” w naszym teatrze.
„Młodzi ludzie do dziś są bezradni wobec wchodzenia w dorosłość, choć okazują to zupełnie inaczej, niż kiedyś – mówiła Krystyna Meissner rozpoczynając próby 6 kwietnia. – Wydaje mi się, że bardzo interesujące, istotne i aktualne są wszelkie przejawy nieprzystosowania, wszelkie lęki i traumatyczne doświadczenia młodych, którzy – jak Bianka, wchodzą w dorosłe życie w nietolerancyjnej, zamkniętej, pełnej przesądów rodzinie. Traktuję Biankę bardzo poważnie, ponieważ uważam, że dramat Różewicza jest niesłychanie ostrym atakiem na zaściankowość polskiego myślenia”.
