Baal

Brecht napisał „Baala” w 1918 r. kiedy miał 20 lat. Ta młodzieńcza, rozwichrzona ballada sceniczna opowiada o poecie, który z „żarliwością wszystkich zwierząt” pochłania i jednocześnie kontestuje życie.

BAAL wg Bertolta Brechta
„Jest w tym utworze coś dzikiego i nieokiełznanego. Jest to dziwna mieszanina realizmu satyrycznej obserwacji życia, połączonej z subtelną i delikatną liryką. Są w tej sztuce głębokie, mądre rozważania o człowieku i jego miejscu w świecie i jest zbrodnia, cios zadany nożem po pijanemu w ponurej oberży. Są bogaci mieszczanie, których Brecht wyśmiewa, redakcja gazety, kabaret i szynk, jest wiejski zajazd, procesja, więzienie i ksiądz, wreszcie pola i lasy, opuszczona szopa drwali w pośrodku puszczy, w której Baal kończy swe marne życie, i błękitne, ciemniejące nocą, wygwieżdżone niebo, obecne przez cały czas nad bohaterami sztuki. Jak współczesny Dante prowadzi Brecht Baala przez wszystkie stacje męki ludzkiej, przez piekło współczesnego świata.” (Roman Szydłowski)

Baal, to babilońskie bóstwo, Bóg płodności, Bóg natury, życia, czyli to, co jest dla bohatera dramatu ideałem postaw - życie należy pożerać, spalać się w nim, chłonąć, trawić; jak najwięcej, jak najmocniej dążyć do szczęścia, które jest zaspokojeniem potrzeby zmysłowej. W tym pochłanianiu następuje odrzucenie Boga i świata. Dwuznaczność polega na tym, że w Biblii prorocy żydowscy nazwali Baala fałszywym bożkiem, fałszywym idolem, który zwodzi, w którego się wierzy, a który tak naprawdę nie ma żadnej wartości. Pojawia się więc pytanie, czy przypadkiem cała filozofia, cała ideologia i sposób życia Baala nie jest jakimś wielkim oszustwem?
 
Przekład: Jacek St. Buras
Reżyseria: Anna Augustynowicz
Scenografia: Marek Braun
Kostiumy: Wanda Kowalska
Muzyka: Jacek Wierzchowski
Choreografia: Zbigniew Szymczyk
Asystent reżysera: Elżbieta Golińska
Inspicjent: Halina Lis - Olszewska

Występują: Elżbieta Golińska, Agnieszka Jaworska (gościnnie), Anna Kieca, Katarzyna Michalska (PWST), Beata Rakowska, Irena Rybicka, Krzysztof Boczkowski, Tomasz Cymerman, Szymon Czacki, Bogusław Kierc, Tomasz Orpiński, Jerzy Senator, Bartosz Woźny, Krzysztof Zych

Premiera: 26 stycznia 2008r. o godz. 19.15 na Dużej Scenie

Anna Augustynowicz, reżyser i dyrektor artystyczny Teatru Współczesnego w Szczecinie. Absolwentka teatrologii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Należy do pokolenia twórców, którzy kształcili się pod okiem Krystiana Lupy. Z imponującą konsekwencją i sukcesem wprowadza na polskie sceny współczesną dramaturgię poruszającą ważne problemy społeczne i etyczne. Takie były m. in. polskie prapremiery sztuk Nawrockiego („Młoda śmierć”), Larssona („Naczelny”, „Siostry i bracia”), Schwaba („Moja wątroba jest bez sensu”). Potrafi też niezwykle dociekliwie diagnozować najbardziej palące i drażliwe problemy otaczającego nas świata w intrygujących reinterpretacjach klasyki. Laureatka wielu prestiżowych nagród za reżyserię. W 1998 r. otrzymała Paszport „Polityki” za „przedstawienia odważne, mądre, dotykające bolesnych miejsc naszej epoki oraz za kształt artystyczny szczecińskiego Teatru Współczesnego.” Na  Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje w Katowicach zdobyła nagrodę główną Laur Konrada za reżyserię spektaklu „Moja wątroba jest bez sensu albo zagłada ludu”, a wyreżyserowana przez nią  „Balladyna” zajęła II miejsce w Ogólnopolskim Konkursie na Inscenizację Dzieł Polskich Romantyków. Uhonorowana tytułem Ambasador Szczecina 2002.